แทนคุณแทนไท
เธอกันฉันนับวันยิ่งห่างเหิน
และไกลเกินจะเก็บมาคิดฝัน
เส้นขอบฟ้าเกินคว้ามาใกล้กัน
ทะเลครามขวางกั้นขีดคั่นไป
เธอกับเขาดั่งเงาเนาว์สนิท
นับวันยิ่งใกล้ชิดนิจแน่นใกล้
ร่นทุกอย่างเข้ามาใกล้หัวใจ
เราห่างไกลขณะเธอใกล้กัน
ฉันได้แต่ทบทวนหวนรำลึก
ยามรู้สึกเมื่อแรกแปลกไปนั่น
คิดถึงได้แต่นิยามความผูกพันธ์
ของรักเมื่อวานวันที่ผันไป
ขณะเขาเร้ารุกสุขใจนัก
มีเธอไว้เคียงตักพักพิงไหล่
ได้สูดกลิ่นหอมหวานละมานใจ
ของวันวัยในวันนี้ที่เธอเป็น
เมื่อคิดถึงฉันจึงเขียนความคิด
เล่าความหลังฝังสนิทในคิดเห็น
ใช่อยากเปิดสิ่งใดใส่ประเด็น
เพราะฉันเป็นผู้แพ้อย่างแท้จริง
เขาคิดถึงก็ได้ซึ้งถึงควา
1977
4
0
หน้าส่วนตัว
