น้ำตาที่ไหล..ยามพลั้งเผลอ.. พอนึกถึงเธอ..ก็พาลจะร้องไห้ อยู่คนเดียวในห้อง..เหม่อมองฟ้าไกล ฉันเป็นไข้..ไข้ใจ..ไม่หายซักที นอนหลับตา..ในความมืด กินอะไรก็จืด..ทานไม่ลงตอนนี้ อยู่ได้ทั้งวัน..ก้อนอนฝันถึงคนดี ทำไมน้ำตาไม่หยุดไหลซักที..ช่วยชี้ทาง ฟังเสียงในยามค่ำคืน ความเงียบไม่ได้ช่วยกลืน...ความอ้างว้าง นอนฟังเสียงหรีดหริ่ง..ไปพลางพลาง จิตที่ตื่นท่ามกลางความมืด..แม้หลับตา คนดีของฉัน... ป่านนี้...เธอจะนึกถึงกันหรือห่วงหา จะเป็นอย่างฉันบ้างไหม...ตลอดเวลา เมื่อไม่ได้พบหน้า..ก็นึกถึงแต่เธอ
1632
3
0
หน้าส่วนตัว
