แดดเช้า
เติมชีวิตผิดพลาดอาจเพียงครู่
คนยืนอยู่ย่อมมองยามหมองหมาง
ไม่อยากให้ใจหม่นบนหนทาง
จึงเป็นผู้ถากถางสร้างกำลัง
เป็นโปรยฝนหล่นซ้ำกระหน่ำพื้น
เพื่อแผ่นผืนชุ่มชื่นคืนความหวัง
พอกระทบกลบแล้งแห้งชิงชัง
น้ำก็ขังเพียงครู่อยู่ไม่นาน
เป็นเปลวไฟไสวสว่างพร่างคืนค่ำ
เพื่อสาดส่องมืดดำให้เลยผ่าน
ชำระร้าวคราวหม่นอนธกาล
ฟ้าเบิกบานคลายท้อ ... ขอดับตน
เป็นสะพานผ่านทางถางชีวิต
เพียงเธอคิดสานฝันวันสับสน
เห็นจุดหมายสายใยในตัวคน
เพียงผ่านพ้นเมื่อถึงฝั่งอย่างปลอดภัย
เป็นปรารถนายามล้าอ่อนช่วงตอนหนึ่ง
เธอซาบซึ้งซ่านนักยามหวั่นไหว
เพียงพบสุขสร่างเศร้าคลายเหงาใจ
จึงเป็นได้แค่คนผ่านกาลเวลา
แม้ว