กลอนยามเหงา ยืนอิงพิงซบเสา สุดแสนเหงาเข้าในจิต ผู้คนหมู่มวลมิตร ให้หายหน้าไปที่ไหน ปล่อยตรูให้ยืนงง แต่ยังคงให้สงสัย เพื่อนรักใยห่างไป เฉลยไขได้ไหมเกลอ คิดไปก็นึกรู้ นัยซ่อนอยู่ในความจริง ตูรเองมิได้หยิ่ง คบคนจริงด้วยจริงใจ แต่นี่ก็ตีสาม มีแต่ยามเดินหวั่นไหว ก็ตรูนี่อย่างไร อาชีพยามก็เหงาเป็น......../b>