กลับมิาจลืมเลือนความหมองเศร้า
เหมือนเป็นเงาตามติดคิดสงสัย
แม้อยากลืมอยากลบไปจากใจ
ความจริงไซร้เกิดแก่ตนที่พ้นมา
กลับมิอาจจากไปโดยไร้เงา
กลับไม่ลืมเรื่องเก่าที่พ้นผ่าน
กลับติดเตือนใจให้คิดทวนทาน
ผิดพลั้งพานแก้ไขเข้าใจพลัน
หากหลงลืมคืนวันที่เคยมี
ก็ไร้ซึ่งวันนี้ที่ยืนอยู่
เพราะวันนั้นจึงมีฉันที่ได้รู้
ยืนหยัดอยู่ต่อไปไม่ซ้ารอย
๑๑ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๘