ข้ามภูผาสู่ป่าพนาสันฑ์ พฤกษาพันธุ์แปลกตาน่าหลงใหล หลงเพลิดเพลินจำเริญตาหรรษาใจ จึ่งหลงไพรเพราะประมาทขาดสังวร คำครูแว่วว่าปล่อยวางทุกอย่างนี้ เจ้าจึงมีทุกอย่างท่านพลางสอน ค้นพระเจ้าในใจให้พบก่อน แล้วพระพรทุกอย่างต่างตามมา ตามรอยเท้าครูบาอาจารย์สั่ง หลุดจากวังเวียนวนพ้นกังขา สู่ธารกว้างราบเรียบเย็นเยียบตา ท้องนภาสดใสลมไหวเย็น เหม่อมองทางข้างหน้าใจกล้าแกร่ง แม้โรยแรงอย่างไรไม่ยากเข็ญ ถึงเหนื่อยล้าน้ำตาพร่ากระเซ็น มอบกายเป็นธรรมทานสานคำครู...