ณ.ช่วงเวลาหนึ่ง เคยได้พึ่งพาอาศัย พักพิงอิงหทัย อบอุ่นในมิตรไมตรี แบ่งปันทุกสิ่งให้ อยู่เคียงใกล้ไม่หน่ายหนี มั่นรักและภักดี พร้อมยอมพลีทั้งสองใจ สัมพันธ์ช่างสั้นนัก ได้รู้จักไม่เท่าไร จำพรากจากกันไกล ลิขิตใดมาบั่นทอน ระกำแสนซ้ำซาก ยากลำบากดับอาวรณ์ แผลรักใคร่ถอดถอน บทบางตอนหมายลบเลือน อยากลืมกลับยิ่งจำ คอยตอกย้ำทำเสมือน สำเนาที่เฝ้าเตือน ตามเชือดเฉือนอยู่ทุกครา รอวันจะลบภาพ ยังทิ้งคราบอาบน้ำตา ยอมรับโชคชะตา นึกเสียว่าชดใช้กรรม ...
1103
8
0
หน้าส่วนตัว
