somebody
หลายคนถามทนได้ไงที่ต้องเหงา
รอบรอบกายว่างเปล่าและหม่นหมอง
เมื่อหกล้มไม่มีคนประคอง
ห้วงหัวใจทุกห้องไม่มีใคร
หลายคนถามอยู่ได้ไงหัวใจเหงา
ต้องพบเจอกับความเศร้าและหวั่นไหว
เฝ้าเพียรถามบ่อยครั้งเพราะห่วงใย
เป็นเพื่อนไหมหากไม่มีใครดูแล
ก็ขอบใจขอบคุณที่ห่วงหา
ที่ผ่านมาอยู่ได้แม้มีแผล
เมื่อแรกเริ่มหลายหลายอย่างคือตัวแปร
แต่ไม่เคยยอมแพ้หมดหนทาง
ก็อยู่ได้คนเดียวถึงตอนนี้
เมื่อหลบลี้ไม่ได้ต้องสะสาง
ก็ต้องมีสักวันที่เจือจาง
คงเบาบางเหือดหายไปสักวัน
ถามว่าเหงา ว่าเศร้า เสียใจไหม
ความรู้สึกมากมายเหมือนกับฝัน
เคยรู้สึกไม่รู้สึกไม่ต่างกัน
คงเป็นเพราะว่าตัวฉันนั้นเริ่ม..ชิน..
1147
8
0
หน้าส่วนตัว
