ปรัมปุราณ
สุดอาลัยอาวรณ์เกินถอนภาพ
ที่เอิบอาบแนบชิดจนจิตเหลือ
เพียงเงาหวานจารอยู่เพื่อจุนเจือ
กอปรเลือดเนื้อหัวใจให้หยัดยืน
อยู่ในความเป็นจริงอิงรันทด
ไม่ให้หมดแรงใจในวันขื่น
รินน้ำตาก่อนหลับนับแรมคืน
รอวันฟื้นจากหล่มที่ตรมตรอม
เก็บซ่อนความคำนึงอันตรึงจิต
ด้วยแรงฤทธิ์พิศวาสมาตรถนอม
ท้ายก็ปลิดปลิวลงอย่างจำยอม
จากไปพร้อมหนึ่งใครในพริบตา
จนดาวเดือนคล้อยเคลื่อนลงเลือนลับ
ยากจักนับเดือนปีคะนึงหา
มโนภาพสองเราเฝ้าเวียนมา
พันธนาเกินบั่นให้บรรลัย
อาจเพราะกรรมเก่าก่อนมาย้อนผล
ตราบหลุดพ้นนานนับอสงไขย
ยินยอมรับวิบากอย่างเต็มใจ
พร้อมอภัยให้หมดเพื่อปลดกรรม
1559
3
0
หน้าส่วนตัว
