ตะวัน
(1)
วันนั้น...ฉันเด็ก ฉันเล็กนัก
สมองมีหยักไว้พักผ่อน
มีฟ้าเป็นโครงโรงละคร
มีเมฆเคลื่อนย้อนให้นอนนับ
ฉันคิดว่าฟ้าได้อ้าแขน
เรียกฉัน ออกจากแดน มืดอับ
นางฟ้านับหมื่นยืนต้อนรับ
มือน้อยกางขยับ...ฉันอยากเป็นนก
จารีตขีดคั่นฝันมนุษย์
การบินจะสิ้นสุดการโกหก
ปลดแอกจากใจที่ไหววก
ปีกบางกางปกอารยะ
ฉันเชื่อ ความจริง สิ่งสูงสุด
มนุษย์ไขว่คิดอิสระ
หากฉันบินไปให้ไกลซะ
ฉันจะ เอาชนะทุกความทุกข์
(2)
วันหนึ่ง...ถึงวัน ฉันเติบใหญ่
ฉันแสวงแรงใจไขว่ความสุข
ฝันไฟวัยรุ่นมันกรุ่นชุก
ฉันรักความสนุกในวันนั้น
ฟ้านี้เปิดกว้างให้กางปีก
โลกซีกอีกทางเกินขวางกั้น
สบตาฟ้ากว้างอย่างรู้กัน
ฉันตามค
5836
2
0
หน้าส่วนตัว
