มองสันคลื่นท้องน้ำยามต้องแสง
เคลื่อนตามแรงลมพัดสะบัดไหว
สันสว่างท้องมืดสลับไป
ดังดวงใจมีสว่างบ้างมืดมน
ลมหนอลมเดี๋ยวก็แผ่วเดี๋ยวก็พาล
น้ำก็รับพลังงานนั้นเอาไว้
อนุภาคช่างลำบากต้องสั่นไหว
เมื่อคลื่นไซร้เคลื่อนไปตามสายลม
หากใจเรานั้นไซร้ไหวตามคลื่น
คงเคลื่อนขึ้นเคลื่อนลงมิตรงสม
แม้นอยู่สันก็สว่างพร่างอารมณ์
แม้นต้องจมอยู่ท้องต้องเศร้าไป
นี่แหละหนาชีวิตลิขิตยาก
มีความรักบ้างพรากบ้างชิดใกล้
บ้างก็สุขบ้างก็ทุกข์สลับไป
อนุภาคหัวใจใช่มั่นคง