เพราะไม่รู้เลยหนา...ว่าชอบฉัน พึ่งจะรู้...รักกันวันที่สาย สมองช้าล้าหลัง...ทั้งขี้อาย ผลสุดท้าย...เธอไปไม่กลับมา ฉันขอโทษทำไป...เพราะไม่รู้ ทุกวันอยู่..อย่างเหงาเศร้าหนักหนา โปรดอภัยให้ฉัน..นั้นสักครา ใจร่ำร้อง...เรียกหาอย่าไกลกัน เพราะไม่รู้จริงๆ...สิ่งเธอให้ ซึ่งกลั่นจาก..จิตใจในรักมั่น คอยห่วงใยไต่ถาม...ถึงทุกวัน ทำไมฉัน...มองผ่านการกระทำ พึ่งจะรู้ว่ารัก...ก็มักสาย มันยากเกินอธิบาย....ใช่เหยียบย่ำ ฉันมิได้...ตั้งใจให้เธอช้ำ ขอบอกซ้ำทำไป.....เพราะไม่รู้