ในยามเย็นของหัวใจ
มีหนึ่งสายใยเชื่อมเราสอง
มีเพียงฟ้าที่เปิดตามอง
ไม่มีความเศร้าหมองใดมากลั้นกลาง
เช่นในเวลาเย็นวันนี้
วันที่ไม่มีสิ่งใดมากั้นขวาง
มีเพียงแสงตะวันมากั้นกลาง
ฉายสาดลงเป็นทางระหว่างเรา
ความรู้สึกนี้จะจดจำได้เสมอ
ขอเพียงได้เจอสายลมพลิ้วมาเบาเบา
ก็จะนึกถึงวันนี้ที่สองเรา
ได้อยู่ระหว่างใต้แสงตะวัน
ความเย็นของสายลม
ผสมกับความอบอุ่นของไอตะวัน
ก็บังเกิดเป็นภาพฝัน
บังเกิดเห็นวันที่สองเราจับมือกัน..ใต้แสงตะวัน