zonkung
เมื่อลืมตาตื่นพบแล้วว่าเธอไม่อยู่ที่นี่
เหลือเพียงร่องรอยไออุ่นที่เคยมี
เหลือไว้เพียงสิ่งดี-ดีในความทรงจำ
ที่ตรงนี้เคยมีเธอ... ระเบียงที่เธอเคยนั่งฝัน
กระถางต้นไม้ที่เธอเฝ้าดูแลมัน..
สองมือโอบกอดที่ต้อนรับฉันยามตื่นขึ้นมา
กับข้าวฝีมือเธอ ห้ามฉันเสมออย่ายุ่มย่าม
ห้ามเข้าไปในครัวจนกว่าจะตักใส่จาน
เป็นรสรักหวานส่งมาให้ฉันกิน
ฉันยิ้มทั้งน้ำตาเกือบลืมไปแล้วเสียสิ้น
ว่าตอนนี้เธอไม่อยู่ได้ยินไม่รับรู้ความคิดถึงที่ฉันมี
หลับตาด้วยความร้าวไหว หัวใจร้องไห้ยิ่งกว่า
นานเท่าไหร่แล้วที่เธอไม่กลับมา แต่วันเวลากลับไม่ลบเธอจากใจ
852
3
0
หน้าส่วนตัว
