เอื้องคำ
พี่เป็นหนุ่มเช่นพุ่มไม้อันไร้ค่า
ริมแนวป่าพนาไพรในคืนเหงา
พระจันทร์สาดวาดแสงทะแยงเงา
เห็นเลาเลามิเย้ายวนใต้นวลจันทร์
โอ้ดอกฟ้าอย่าลอยลิ่วปลิวมาใกล้
จะหมองไหม้ไร้เกียรติคนเดียดฉันฑ์
พี่เพียงธรรมดาคนสามัญ
น่าหยามหยันอย่าหันหน้าลงมามอง
เจ้าเกิดมาสง่าศรีมียศศักดิ์
ผู้พร้อมภักดิ์สมัครเสมอเสนอสนอง
พี่แลเพ้อละเมอพร่ำมิลำพอง
คิดคะนองตรองค่าราคาตัว
มิอาจเอื้อมเชื่อมใจให้ไหลหลง
เป็นเพียงพงดงหญ้าในป่าสลัว
ควรหรือจักรักน้องให้หมองมัว
เปื้อนเงาชั่วแต่เกิดกำเนิดมา
พี่จะยอมจ่อมจมก้มมองพื้น
แม้ขมขื่นสะอื้นทรวงดวงยิหวา
มิหวังวาดบังอาจหมายเพียงชายตา
เพราะด
หน้าส่วนตัว
2226
25
0
