ใจเหม่อลอย คอยหลาน เข้ามาอ่าน นานแสนนาน ผ่านไป หลายเดือนแล้ว ไม่เข้ามา เม้นให้ลุง ยิ่งใจแป้ว โกรธลุงแล้ว หรือเนื้อเย็น ช่างเป็นไป จะขอโทษ สักกี่ครั้ง จึงได้เห็น ลุงนี้เป็น คนผิด แล้วใช่ไหม หลานผ่านมา ทุกวัน แล้วผ่านไป เห็นรำไร แว๊บแว๊บ แสบในตา เข้าใจแล้ว คำที่ว่า คนชังกัน กลอนใกล้กัน ก็เหมือนไกล สุดขอบฟ้า ลุงรอหลาน คนดี นี้เข้ามา สุดเหว่ว้า ไม่ทักกัน เหมือนวันวาน หลุดวงจร ชีวิต จากลุงแล้ว แม่หนูแก้ว จงไปดี เถิดนะหลาน ปล่อยให้ลุง อยู่แบบนี้ คงชื่นบาน ไม่สงสาร ลุงก่องแล้ว หลานแก้วเอย