เสียงลมหายใจเหมือนจะอ่อนลง หมดเรี่ยวแรงยืนไม่ตรงดูอ่อนไหว เพียงแค่คำลาสั้นๆ...จะจากไป เพียงเท่านี้ก็เหมือนใจจะขาดรอน ล้มลงทรุดเข่าไร้แรงยืน อยากทนฝืนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว เหมือนใครเอามีดกรีดลึกในหัวใจ เหมือนเอาไฟหล่อหลอมให้ละลาย ไม่รู้ทำไม...ไม่เข้าใจความเจ็บนี้ กับบาดแผลไร้ร่องรอยที่มี...เกินทนไหว เจ็บที่ฝากไว้บอกฉันหน่อย...รักษาอย่างไร กับบาดแผลที่ดูไร้...แต่ต้องปวดใจ "ทุกวัน"