wanjai
ลมเพลมพัด กระชากพาฝัน
หอบรักหอบความหวังแห่งคิดถึง
ซึ่งเดินทางจากไกลมาถึงโค้งขอบฟ้า
เห็นความรักความหวังรออยู่ตรงหน้า
เริ่มคิดที่จะเอื้อมมีไปยิบไปคว้า
แต่สุดท้ายก็หมดหวังล้มไม่เป็นท่า
เมื่อสิ่งที่คิดจับจองหมายปองรัก
หวังจะคว้ามาเป็นคู่ชูรักข้างกายนี้
สุดท้ายนั้นเป็นเพียงภาพฝันอันเลื่อนลางลวงตา
เป็นแค่นิยามฝันพร่ำเพ้อวันฝนพร่ำๆ
อยากรินน้ำตาให้มันหรั่งไหลนักที่ไม่ประจัก
กับความโง่เขลาเบาปัญญาของฉันตัวเรา
ทำไมนะช่างโง่เขลาเบาปัญญายิ่งนัก มองไมออกหรือยังไง
อันไหนความจริงอันไหนคือสิ่งลวงตาคือนิมิตแห่งภาพฝัน
ช่างสมควรแล้วเป็นแน่แท้ที่โดนเขาลวงเขาหลอก
สุดท้ายต้องมาโทษตัวเราเองที่โง