คนึงยามโพล้เพล้รักเห่จาก มองอีกฟาก..ฟ้าสลัวมัวใจหาย โอ้ตัวเราหงานักเมื่อรักคลาย แคลงแหนงหน่ายทิ้งรอยคล้อยอาลัย ทั่วแผ่นพื้นธรณีแห่งนี้หนอ เคยเคลียคลอจมรักมิผลักไส ข้ามวันคืนตื่นพบสบอำไพ สมัครใจ...เป็นทาสทุกหยาดอณู มาบัดนี้ทอดทิ้งนาแล้วลาหาย เหลือกลิ่นกายสาบสากที่ลากถู หยาดเหงื่อไคลไหลรินสิ้นฤดู ไปไกลกู่เกินหวัง...คืนรังรอ ปลักรัญจวนหวนให้เฝ้าใฝ่หา มหิงสาหนึ่งนั้นทุกวันหนอ ดินเริ่มกรอบตอบแห้งแล้งวันรอ จะอยู่ต่อเช่นไร..ไม่รู้เลย... ...แบบว่า...ไม่รู้สิ...มาวววว
2352
2
0
หน้าส่วนตัว
