ปริญญา อินทร์อุดม
มองตามหลังไวไวเขาไปลับเฝ้ารอคอยเขากลับนานนักหนาวันเดือนปีผ่านผินปฏิญญาสักวันหนึ่งเถิดหนา...จะมาเยือนจะยิ้มทั้งน้ำตาถ้าปริ่มสุขถ้าหากทุกข์ยากเข็ญจะเป็นเพื่อนถ้าแววตาว่างเปล่า..เขาลืมเลือนคงคืนเรือนห่มช้ำ..ตอกสำนึกจึงมานั่งตื่นเต้นมือเย็นเฉียบก้มหน้าเงียบหักห้ามความรู้สึกปากคอสั่นหัวใจไหวระทึกในห้วงลึกใฝ่หามานานเนาสู้เดินทางลำบากและยากเย็นความรู้สึกลึกเร้นอยากเห็นเขาอยากมองเขาให้เข้มเต็มตาเรากลับมีเงาบางบางพรางนัยนาเงยหน้าขึ้นเพื่อจะชมให้คมชัดก็ติดขัดคล้ายคล้ายตาพรายพร่าช่างเอ่อออคลอฉ่ำหนอน้ำตาอยากดูหน้าเขาจังอย่าบังเลยขอจ้องมองหน้าเขาที่เรารักเห็นเราจักยิ้มร่าหรือชาเฉยกาลเวลาเปลี่ยนเขาหรือเปล่า
1850
14
4
หน้าส่วนตัว
