คนลานเทวา
ระหกเหินเดินเดี่ยว
ในหนเปลี่ยวระโหยหา
มีฝันแปลกคอนแบกมา
ตามปรารถนา.....ที่เป็นไป
ระบายสีความฝันสรรค์แต่งเรื่อง
อยู่ในเมืองผีเสื้ออันสดใส
พริ้มตาหลับกับโลกวิไล
อักขราโลมไล้.....จินตนาการ
มาเถิด.....ผีเสื้อน้อย
มาเรียงร้อยจารจดบทประสาน
สร้างกวีอันชื่นล้ำฉ่ำดวงมาลย์
มาขีดเขียนตำนาน.....อักษรเสรี
ข้าจักมีตัวตนหรือไม่
นั่นมิใช่สำคัญกว่าในหน้าที่
ข้าคือผู้เขียนพจน์บทวจี
นิรนามแห่งชีวี.....มาแต่ไร
สุขของข้าคือเห็นคำอันฉ่ำชื่น
มาเริงรื่นโดยพจน์อันสดใส
ฝันของข้าคือบทคำอันอำไพ
ตราตรึงใจ.....คนอ่านชั่วกาลกัลป์
1750
2
0
หน้าส่วนตัว
