หวานใจปลายปากกา
ตั้งแต่เราไม่เคยรักสมัครมั่น
ยามใกลักันแค่พบหน้าพูดปราศรัย
ครั้นเมื่อเห็น เมื่อรู้ ได้ดูใจ
เนิ่นนานไปกลับมีจิตคิดผูกพัน
คนรักแท้แต่อยู่ไกลไร้โอกาส
ก็มิอาจได้อยู่คู่เคียงขวัญ
มิได้คอยช่วยเหลือเกื้อกูลกัน
ความรักนั้นจึงแห้งโหยค่อยโรยรา
คนอยู่ห่างถึง รักแท้ แพ้ใกล้ชิด
มีแต่จิตคิดถึงคนึงหา
คนอยู่ใกล้ได้เห็นความเป็นมา
คนห่างตาห่างตัวเศร้าหัวใจ
เมื่อห่างตัวห่างตาพาใจห่าง
จะเสริมสร้างสัมพันธ์กันแบบไหน
อีกนานหน่อยคงจืดจางราร้างไป
เพราะคนใกล้อยู่เฝ้าคอยเคล้าคลอ
เมื่อใกล้กันพลันสร้างหนทางรัก
ต่างประจักษ์ทอจิตสานติดต่อ
คนอยู่ไกลได้แต่แค่เฝ้ารอ
เมื่อไหร่หนอจะได้พบประสบกัน .
1333
4
0
หน้าส่วนตัว
