อยู่สงัดวัดใจได้ฟังพระ วิริยะสะสมบ่มนิสัย อันหมู่มารราวีกดขี่ใจ เพียงขัดเกลาเราให้ได้พบธรรม ธรรมดา ธรรมดา นี่หนาโลก ! อุปโลกน์โศกสุขรุกกระหน่ำ กวัดแกว่งใจให้ไหวเอนเป็นประจำ พรรณนาพร่ำเพลงลวงบ่วงมายา หลงเวียนว่ายตายเกิด ประเสริฐแท้ ! ทุกข์ดวงแดแพ้มารประหารฆ่า ร้อยเลห์กลจนใจไร้สัจจา เสียเวลามามากลำบากตรม เนื่องเพราะเจ้าคือเงาข้าพญามาร ! สมัครสมานนานมาพาขื่นขม เจ้าคือข้า ข้าคือเจ้า ร้าวระบม ข้านิยมในเจ้าจึ่งเฝ้าเวียน......
1806
5
0
หน้าส่วนตัว
