แก้วประเสริฐ
* สายใยสายสวาท *
* แลสายน้ำไหลวนดูชลเชี่ยว
สายคดเคี้ยวปั่นป่วนคิดหวนถึง
ยามสายบัวหักไปฝากใยตรึง
ล้วนสุดซึ้งกลึงกลมเป็นปมเกลียว
นกไร้ถิ่นบินไปสู่ไกลโพ้น
ยังพลิกวนหวนกลับมิลับเลี้ยว
พายุลมโหมสะบัดเพียงครั้งเดียว
รักแน่นเหนียวผูกใจมิคลายคลอน
แปลกแต่จริงยิ่งคิดจิตละห้อย
สิ่งหยดย้อยเคลือบไว้ให้สะท้อน
สายสวาทมอบพิศจิตอาวรณ์
กลับร้าวรอนดุจจันทร์ตะวันลา
ยามตัดบัวมิเหลือใยแทบใจขาด
สายสวาทขาดสิ้นปิ่มโหยหา
ทิ้งเบื้องหลังฝังลึกให้ตรึกตรา
รักสิเน่หาพาหลงสู่ตรงใจ
กระแสน้ำไหลไปมิไหลย้อน
ความอาวรณ์สุขสมภิรมย์ไว้
เกี่ยวกวัดมัดแน่นสู่ภายใน
หยั่ง
หน้าส่วนตัว
1852
24
0
