วชรกานท์
มองมุมมืดหมายมีแสงสว่าง
ภาพเลือนรางอาจเห็นเป็นสีแสง
ภูมิปัญญาต่ำต้อยพลอยแสดง
ดุจหิ้งห้อยแปล่งแสงแข่งตะวัน
ให้หวลนึกรำลึกถึงกาลเก่า
ครูพร่ำสอนให้เราเฝ้าเสกสรร
ให้ฝึกฝนใฝ่เรียนเพียรจำนรรจ์
ปีเดือนวันผ่านพ้นมิสนใจ
มานั่งเขียนเรียนหัดสะบัดสะบิ้ง
ช่างเศร้าจริงรูปแบบยังผิดได้
กลบทมากมีที่เขียนไป
เพื่อหวังให้ครูชี้ความตามเรียบเรียง
กลอนตลาดวาดฝันมั่นเจตจินต์
หมายสู่ศิลป์กวีมีชื่อเสียง
อรรถรสแห่งกานท์มิร้อยเรียง
พอเลียบเลียบเคียงเคียงบาทกวี
การเรียนรู้สู่กายมิสายแน่
เด็กหนุ่มสาวเฒ่าแก่แลบัดสี
เมื่อมิเริ่มฤๅจะสมฤดี
ความสำเร็จอยู่ที่วิริเยน
แรงดลใจจุดไฟให้สว่าง
ดั่งเปล
2554
1
0
หน้าส่วนตัว
