เพียงพลิ้ว
หนาวสายลมพรมวอนอ้อนยอดไผ่
สะเทือนใจมีสิทธิเพียงอิจฉา
เอนลู่ไหวให้เห็นจนเจนตา
ยิ่งโหยหาเหลือล้นคนอาทร
คืนเดือนพราวดาวพริบระยิบฟ้า
นัยดวงตานวลปรอยคอยคนอ้อน
ยากจริงนะสนิทนิทรานอน
แม้นกอดหมอนเหมือนละมุนไม่อุ่นจริง
ครั้นดาวเดือนเลือนลาฟ้ายามดึก
ส่ำระทึกใจลอยรออ้อยอิ่ง
ท่ามโลกกว้างทางใดให้รักพิง
คิดไปยิ่งกลัดหนองร้องรำพัน
มีอกใดให้ซบอบอุ่น
หวานละมุนละเมียดมาเจียดฝัน
ฝากความหมายประกายเรียวเกี่ยวใจกัน
ชโลมเสียงเคียงขวัญร่วมครรลอง
ลมเว้าวอนอ้อนยอดไผ่ไพล่ผวา
เฝ้ามองหาคนพะนอร่วมหอห้อง
อยู่เคียงข้างสางภาระล้มประคอง
โศกคอยป้องสุขแบ่งเป็นแรงใจ
โลกวันนี้สีงามด้วย
17715
26
0
หน้าส่วนตัว
