คนกรุงศรี
วันกลีบแก้ว ร่วงกราว ขาวโคนต้น
เพราะสิ้นฝน ลมล่อง ต้องเหน็บหนาว
แก้วกอเก่า เฉาหม่น ทนอีกคราว
พบปวดร้าว ลมย้อน ก็ร้อนทรวง
เหมือนกับเรา ทุกข์ท้น คนเคยหวัง
มีความหลัง ฝังใจ ให้แสนห่วง
มิเคยคลาย พ่ายแพ้ ในแดดวง
แม้กาลล่วง นานเนา มิเบาลง
ทำให้ใจ ไกลห่าง ต่างกายใกล้
เหมือนป่าไพร ขวางกั้น พลันพลัดหลง
แต่ฤทัย ใจนั้น สุดมั่นคง
ยังซื่อตรง จงรัก และภักดี
จะเปลี่ยนแก้ว ของเรา กอเฉาแห้ง
โดยตัดแต่ง กิ่งใหม่ ให้คืนที่
แล้วพรวนดิน รดน้ำ ซ้ำอีกที
ความหวังมี แก้วงาม สมตามปอง
แต่สองมาน ราญร้าว ณ.คราวนี้
หาวิธี ปรับใหม่ ให้คลายหมอง
จะพรวนดิน รดน้ำ ตามทำนอง
1694
3
0
หน้าส่วนตัว
