กวีปกรณ์
เวลาเดินทางเนิ่นนาน
ราตรีแสนหวานห่างหาย
ความรักเพิ่งผ่านพ้นไป
หัวใจอ่อนไหวอ่อนแรง
น้ำตารินรินนองหน้า
เมื่อไหร่จะหยุดกันแสง
บทเรียนแห่งรักราคาแพง
กรีดใจเลือดแดงไหลริน
พลิกตัวเกลือกกลิ้งไปมา
ข่มตาให้หลับกลับดับดิ้น
ภาพเก่าเวียนวนให้ยลยิน
คล้ายกลิ่นแห่งรักไม่จาง
ตั้งสติบอกใจให้ลืม
พรางดื่มความเหงาอันเปล่าร้าง
กอดตัวโอบใจบางบาง
หวังภาพอันคว้างจะจางไป
พรุ่งนี้คงมีเพียงฉัน
กับคืนและวันสดใส
สะพายย่ามออกก้าวเดินใหม่
นำอดีตทิ้งไว้กับสายลม
ค่อยก้าวก้าวน้อยค่อยก้าว
อดีตร้าวคงไร้รสขม
จดจำเพียงวันหวานอารมณ์
จิตระทมค่อยพ้นสุดขอบใจ
เวลาขึ้นอยู่กับเวลา
บอกตนอย่าเร่งร้อนไล่
1706
7
0
หน้าส่วนตัว
