ตะวันรอนอ่อนแสงในแววตา ห้วงนภาเวิ้งว้างสาดแสงหม่น เจ้านกน้อยโบยบินถลาวน ฤาสับสนเฉกเราผู้เฝ้ามอง ณ เบื้องล่างธารน้ำใสไหลเซาะฝั่ง ระเรื่อยดั่งเหว่ว้าเข้าถาโถม สายน้ำเศร้ามีใครเฝ้าปลอบประโลม วิโยคโหมแทรกซัดอึดอัดใจ โปรดเถิดดวงตะวันจงรอก่อน คำวิงวอนอ่อนล้าคนหวั่นไหว แสงสุดท้ายแห่งความหวังอย่าร้างไกล ดวงหทัยหม่นหมองนองน้ำตา กลัวไม่มีโอกาสวันพรุ่งนี้ ช่วงราตรีมืดมิดถวิลหา ใครคนหนึ่งซึ้งคุณค่าได้กลับมา ขอเวลาช้าอีกนิดค่อยคิดเลือน
1256
10
0
หน้าส่วนตัว
