Saran
ใครกันหนอ
ที่เข้ามาในชีวิตฉัน
บรรจงแต่งแต้มสีสันแห่งความสุขให้เกิดขึ้นในตัวฉัน
ใครกันหนอที่ดีกับฉันเช่นนี้
เติมความหมายแก่ฉัน ดังน้ำตาลก้อนผู้อ่อนหวาน
ซึ่งยอมสละร่างพลีกาย
เพียงเพื่อเห็นชายผิวคล้ำที่หล่อนรัก
มากขึ้นด้วยคุณค่า ในถ้วยกาแฟ
ฉันดีใจ ฉันดีใจ
วันทุกวันจากนี้ไป ทุกโมงยามของฉันจะมีแต่เสียงเพลง
บทเพลงแห่งรัก ผู้ขับร้องบรรเลงและผู้ประพันธ์
คือศิลปินคนเดียวกัน นั่นคือเธอ
แน่นอน อาจมีผู้ท้วงว่า ฉันไม่เบื่อบ้างเลยหรือ
กับสิ่งที่ฉันเป็น
ฉันจึงถามกลับไปว่า
ณ ที่หนึ่ง มีชาวประมงผู้หนึ่ง
เขามีมารดาและญาติมิตรเป็นท้องทะเล
ผืนน้ำและขอบฟ้าล้วนเป็นสหายที่เขารู้จักเป็นอย่างดี
วัน