หนุ่มอุบล
@ ฉันจะผลิดอกแย้ม.....ผลิบาน
อวดกลีบอวดใบก้าน.....กลีบเลี้ยง
อวดเกษรอวดบาน.........จวบจรด เช้า-บ่าย
อวดเบ่งเบื้องต่ำเพี้ยง.....จรดฟ้านภาดาว
@ ถึงคราวสิ้นอวดแล้ว...ร่วงโรย
ดอกกลีบเกษรโปรย........ร่วงร้าง
เหลือเพียงตอก้านโชย..... ลมพัด พายโบก
สิ้นกลิ่นสิ้นอวดอ้าง.........สู่พื้นแดนดง
@ คงบ่แตกต่างแท้.......... มนุษย์เรา
เกิด-แก่-เจ็บ-ตาย-เนา........แน่นิ่ง
แรกรุ่นละมุนเฉลา............ พริ้งเพริศ
นานเหี่ยวหย่อนยานยิ่ง......ยากยื้อหยัดดึง
@ ถึงที่สุดบ่หลีกพ้น........อนิจจัง
ตึงเหี่ยวหย่อนยับพัง.........สืบต้น
นิ่งแน่นิพพานัง.............แท้เที่ยง แท้นา
1812
1
0
หน้าส่วนตัว
