Prayad
มองทุ่งโล่งราบเรียบเงียบสงัดลมเคยพัดผ่านนาซบซาเสียงลานทองไร้ข้าวกองเมื่อมองเมียงเห็นแต่เพียงลานร้างเศษฟางกองโอ้ ลานทองรองธารทานน้ำจิตจากมิ่งมิตรเคยชมประสมสองเจ้าฟูเฟื่องเมืองหลวงทิ้งรวงทองจนห้วยหนองแห้งเหือดเดือดกมลเสียแรงสู้นวดข้าวคอยสาวรักทั้งปลูกผักถักแพรแลสับสนถนอมเนื้อเพื่อเรียมมาเยี่ยมยลตราบเท่าจนบัดนี้ไม่มีแววที่ลานทองก่อนนั้นสัมพันธ์ชื่นรักราบรื่นริกริ้วชมทิวแถวจนคืนค่ำน้ำค้างลงพร่างแพรวยังพร่ำแอ่วสัญญาค่อนราตรีกลิ่นฟางข้าวคาวหื่นไม่ชื่นแล้วหลงเวียงแก้วลืมนาฤๅยาหยีลืมอ้อมแขนแข็งกร้าวราวไม่มีลืมรอยที่จุมพิตสนิทใจเห็นลานรักหักใจให้ลืมรักสุดจะหักรักลาน้ำตาไหลพอสิ้นคำคร่ำครวญรีบด่วนไปเห็นไ
1927
6
2
หน้าส่วนตัว
