นักสืบ ไร้อันดับ
เศษขยะทำอาหารเป็นจานด่วน
พื้นดินล้วนเป็นที่นอนอันผ่องศรี
ความมืดมนทนทุกข์คลุกราตรี
นำมาคลี่เป็นผ้าห่มสุขสมใจ
เก็บสายตาที่ดูถูกมาปลูกจิต
นำความคิดเวทนาทำตาใส
เอาความทุกข์โศกเร้าเศร้าภายใน
รวมเข้าไว้คล้ายนิทานกาลก่อนนอน
คำดูหมิ่นเหยีดหยามแค่ถามทัก
ไร้คนรักห่วงหาเหมือนมาสอน
ไร้ที่อยู่ที่กินสิ้นอาวรณ์
ไร้อาทรขมขื่นยังชื่นบาน
เก็บความเกลียดความชังคนทั้งโลก
นำมาโขลกทำน้ำแกงอันแสนหวาน
ความเจ็บปวดรวดร้าวทรมาน
มาประสานเป็นข้าวอุ่นละมุนละไม
ความกักขฬะหยาบคายทั้งชายหญิง
เป็นเหมือนสิ่งก่อสร้างลำธารใส
การเอาเปรียบเหยีบย่ำคนร่ำไป
คงเป็นได้ดั่งภูผาที่น่ามอง
กับความเหงาเจอปร
1336
10
0
หน้าส่วนตัว
