25 มีนาคม 2545 17:16 น.
กาดาษ
ในวันที่สายฝนหล่นลงจากบนท้องฟ้า
หัวใจที่ด้านชาของฉันก็กลับหวั่นไหว
อีกคืนแล้วสินะที่เราต้องอยู่ห่างไกล
ไม่รู้จะต้องทำอย่างไรให้ใจเธอกลับคืนมา
ได้แต่เงยหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้า
ปล่อยให้น้ำตาได้หยดรินไหล
มีเพียงสายฝนที่ยังคงเป็นเพื่อนของหัวใจ
กับหยดน้ำใส-ใสที่ไหลรินจากตา
ไม่อาจทำอะไรได้มากกว่านี้
ก็เธอคนดีจากไปอย่างไม่ห่วงหา
ทิ้งไว้เพียงคำพูดสุดท้ายที่แสนเย็นชา
บอกว่าต้องจากลา ที่ผ่านมาขอขอบคุณ
25 มีนาคม 2545 17:16 น.
กาดาษ
คิดถึงเธอนะเวลานี้
อยากรู้ว่าคนดีจะคิดถึงกันบ้างไหม
หรือเธอมีใครให้คิดถึงแล้วอยู่เต็มหัวใจ
เพียงเสี้ยวหนึ่งได้ไหมของหัวใจ
เก็บไว้คิดถึงฉันบ้างสักนาที
แค่นี้ก็คงพอแล้วสำหรับฉัน
ไม่อยากคิดฝันให้ไกลเกินกว่านี้
แค่เธอคิดถึงกันบ้างสักนิดก็ยังดี
มันคงทำให้ความรู้สึกดี-ดีมีอยู่ต่อไป
25 มีนาคม 2545 12:28 น.
กาดาษ
เรื่องบางเรื่องก็ยากจะบอกเหตุผล
เรื่องง่ายๆ บางคนก็ตอบไม่ได้
ทำไมไม่เลิก ทำไมไม่หยุด ทำไมไม่ไป
ตัวห่างมาได้..แต่ไม่รู้ทำไมหัวใจไม่มา
เขาไม่รักแล้วทำไมเราต้องรัก
เขาไม่อยากแม้รู้จักแล้วทำไมเราต้องปักใจหนักหนา
เขามีคนของเขาแล้วทำไมเราไม่ดึงตัวเองออกมา
เขาไม่มีเราในสายตา..
ทำไมตลอดเวลาเราไม่เคยมองใคร
มันเป็นเรื่องน่าสับสนของคนดื้อรั้น
เจ็บปวดเหมือนกันแต่ถึงอย่างนั้นยังยิ้มได้
ความรักของฉันแม้ไม่สวยอย่างฝัน..อย่างหัวใจ
แต่ไม่รู้ทำไม
มันเหมือนยาขมหม้อใหญ่ที่เต็มใจจะดื่มกิน
23 มีนาคม 2545 15:21 น.
กาดาษ
ในวันนี้..เธออาจเหงา..เศร้าเพราะทุกข์
เมื่อความสุข..หายไป..กับความฝัน
หมดเรี่ยวแรง..หมดฝัน..หมดกำลัง
หมดความหวัง..จะฝันต่อ..ท้อกายใจ
แต่เธอลืม..มองไป..ในท้องฟ้า
ในเวลา..ฟ้าหลังฝน..ยังสดใส
เมื่อเมฆหมอก..มืดครึ้ม..จางหายไป
รุ้งวิไล..สวยจับ..ระยับตา
เหมือนกับใจ..เธอใน..เวลานี้
เวลาที่..เมฆหมอก..ปกคลุมฟ้า
สักวันหนึ่ง..คงลบเลือน..จากนภา
ดั่งกับฟ้า..หลังฝน..อันงดงาม
23 มีนาคม 2545 15:21 น.
กาดาษ
ยิ้มไว้สิเพื่อน..
อย่าทำหน้าเหมือนไม่ได้เข้าห้องน้ำอย่างนั้น
จากกันแค่นี้..ไม่ได้หนีไปเวียงจันทร์
เอาน่า..สัญญาจะไม่ลืมกัน
นายเลิกทำหน้าแบบนั้นซะที
เชื่อใจกันหน่อยสิวะ!
ที่อยู่ที่ให้ไว้น่ะ ใช้ติดต่อกันก็ได้นี่
ทิ้งท้ายจบการศึกษาของเราทั้งที
ยิ้มหน่อยสิเจ้าเพื่อนตัวดี..ยิ้มส่งกัน
หน้าส่วนตัว
726
