29 มีนาคม 2545 10:04 น.
กาดาษ
เหม่อมองฟ้าที่มืดลง..น้ำตาร่วงริน
คงไม่มีใครที่จะมาได้ยิน..เสียงน้ำตา
เสียงสะอื้น เสียงร่ำไห้..ของใจที่มันอ่อนล้า
คนที่หัวใจด้านชาอย่างเธอ..คงไม่มีวันได้ยิน
หากมีวันใดทีเธอถูกคนข้างกายของเธอ..ทอดทิ้ง
ฉันบอกได้เลยว่าคนที่ไม่รักใครจริงอย่างเธอ..ก็คงไม่รู้สึกอ่อนล้า
คนอย่างเธอคงไม่เคยเสียใจ..และไม่เคยเสียแม้กระทั่งน้ำตา
เพราะคนอย่างเธอคงไม่เคยเห็นค่า..ของความรักที่แท้จริง
29 มีนาคม 2545 10:04 น.
กาดาษ
เจอเธอทีไร..ก็พยายามทักทายให้เหมือนเพื่อนธรรมดา
ทั้งที่ใจตัวเองก็รู้สึกได้ว่า..เธอมีค่าเกินกว่าสิ่งใด
แต่ก็ต้องพยายามเก็บซ่อนเอาไว้..เพราะไม่อยากให้เธอรู้ว่า
เพื่อนคนนี้คิดกับเธอเกินเพื่อนธรรมดา..กลัวว่าเธอจะเปลี่ยนไป
จึงได้แต่เก็บความรู้สึกที่มีไว้เงียบๆ..คนเดียว
ถึงใจจะห่อเหี่ยว..ก็ต้องแกล้งทำให้เริงร่า
เธอจะได้ไม่สงสัย..ในพฤติกรรมของฉันที่ผ่านมา
ว่าทำไมทุกเวลาที่เธอเหนื่อยล้า..ฉันต้องมาอยู่ข้างเธอ..(ก่อนใครๆ)
29 มีนาคม 2545 10:04 น.
กาดาษ
ถึงเราจะใกล้กันเพียงใด
แต่เธอไม่มีใจให้ก็คงไร้ค่า
ถึงฉันจะอยู่ใกล้เธอแค่ปลายตา
ก็ดูเหมือนว่าไกลสุดขอบฟ้าอยู่ดี
ฉันรู้ถึงฉันจะรักเธอมากแค่ไหน
เธอก็คงไม่คิดมีใจกับฉันคนนี้
จึงทำได้เพียงส่งมอบความรู้สึกดี-ดี
จากใจบอบช้ำดวงนี้ไปให้เธอ
28 มีนาคม 2545 18:00 น.
กาดาษ
ฉันพบทะเลยังโล่งกว้าง
ฉันพบฟ้าครามยังสดใส
พบเม็ดกรวดเม็ดทรายอยู่ทั่งไป
ฉันพบความเปลี่ยนไปในใจคน
ทำไมฟ้าและทะเลยังคงกว้าง
ทำไมกรวดและทรายคนไม่สน
ทำไมสิ่งรอบข้างยังคนทน
แต่ทำใจคนจึงเปลี่ยนไป
28 มีนาคม 2545 18:00 น.
กาดาษ
เพียงอารมณ์เคลื่อนไหว..ในยามเศร้า
เพียงความเหงาของหัวใจยามใฝ่ฝัน
เพียงรอยรักเธอฝากไว้ยามใกล้กัน
จึงต้องกลั่นกลอนมา..รักษาใจ
แค่ครุ่นคิดถึงคำเธอที่พร่ำบอก
แค่ฟังเพลงก็ออกจะหวั่นไหว
แค่อ่านกลอนท่อนหนึ่ง..ซึ้งเพียงใด
ยิ่งปวดใจ ยิ่งช้ำน้ำตาริน
ร้อยกวี ร้อยเสียง สำเนียงรัก
ร้อยเรียงปัก อักษรเป็นกลอนศิลป์
ร้อยคำวาดประกาศไว้ให้ได้ยิน
ร้อยชีวิน ร้อยวาจา ว่า รักเธอ
หน้าส่วนตัว
553
