9 เมษายน 2545 12:43 น.
กาดาษ
มันเป็นอะไรที่พูดยาก
ฉันไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน
รู้แต่ว่าตอนนี้ทั้งหมดของหัวใจ
มีความรักมากมายให้กับเธอ
แล้วจะบอกเธอยังไงดีนะ
ว่าฉันน่ะรู้สึกอย่างไรกับเธอในตอนนี้
ก็ฉันไม่กล้าเปิดเผยใจเสียที
เพราะกลัวผลลัพธ์ที่เธอมีจะทำให้..ปวดใจ
9 เมษายน 2545 12:43 น.
กาดาษ
รู้สึกเงียบเหงามากเลยตอนนี้
อยากจะเห็นหน้าเธอคนดีที่คิดถึง
ทุกวันนี้ฉันได้แต่เพ้อรำพึง
เพราะความคิดถึงมันล้นในใจ
แล้วเธอล่ะคิดถึงฉันบ้างหรือเปล่า
หรือเธอคิดเอาว่าฉันคงไม่เหงา
จดหมายซักบรรทัดมาบรรเทา
ลดอุณหภูมิความเหงาเลยไม่มี
ขอเตือนเธอไว้ก่อนเลยนะ
ถ้าเธอน่ะเล่นเงียบหายไปอย่างนี้
ลองคิดดูให้รอบคอบนะอีกที
เผื่อฉันตายเพราะเหงานี่..จะว่าไง
9 เมษายน 2545 12:43 น.
กาดาษ
มันคงไม่ทันแล้วนะเธอ
ก็ฉันเผลอรักเธอไปแล้วทั้งใจ
จะให้ปรับเปลี่ยนตอนนี้ก็คงไม่ไหว
ในเมื่อสี่ห้องหัวใจนั้นมีแต่เธอ
อย่าห้ามไม่ให้ฉันรักเธอเลยนะ
เพราะใจมันรักไปแล้วล่ะทำไงได้
มาห้ามตอนนี้มันก็สายไปแล้วรู้ไหม
เพราะรักเธอไปแล้วหมดใจ..ห้ามยังไงก็คงไม่ทัน
9 เมษายน 2545 12:28 น.
กาดาษ
ไม่เคยรักเธอเลยเชื่อไหม
ก็แค่รู้สึกหวั่นไหวเมื่อเธอมาใกล้ฉัน
ก็แค่รู้สึกผูกพันนิดๆ แต่ไม่ถึงกับสำคัญ
ก็แค่รู้สึกหวาดหวั่นในวันที่เธอไม่มา
ก็บอกว่าไม่ได้รักไง..เชื่อฉันสิ
อย่ามาทำใกล้ชิดอย่างนี้จะได้ไหม
ไม่รัก..ไม่รักเธอนะบอกแล้วไง
แน่ะ..ยังมาทำให้สนใจ..จนได้นะเธอ
9 เมษายน 2545 12:28 น.
กาดาษ
หลับเถอะนะคนดี
แล้วฉันคนนี้จะคอยดูอยู่ใกล้ๆ
จะร้องเพลงกล่อมเธอให้หลับใหล
จะคอยเป็นกำลังใจให้กับเธอ
และเมื่อเธอต้องเจอกับฝันร้าย
ก็จงจำไว้ข้างกายจะมีฉันอยู่เสมอ
เพื่อนคนนี้จะส่งใจไปช่วยเธอ
อุปสรรคข้างหน้าที่ต้องเจอคงพ้นไป
หน้าส่วนตัว
583
