3 เมษายน 2545 12:00 น.
กาดาษ
แค่ได้มองเธออยู่ห่าง-ห่าง
ถึงใจจะอ้างว้างแต่ก็ไม่หวั่นไหว
ฉันมีความสุขนะแค่ได้มองเธออยู่ไกลๆ
ถึงแม้ว่าใจมันอยากจะอยู่ใกล้ก็ตามที
แต่จะให้ทำไงได้ล่ะ
ก็เธอน่ะไม่เคยสนใจฉันคนนี้
แถมยังตอกย้ำว่าฉันเป็นเพื่อนรักที่แสนดี
แล้วจะให้ฉันคนนี้ทำอย่างไร
จึงได้แต่ทำใจยอมรับมัน..
ถึงเป็นได้แค่นั้นฉันก็ไม่หวั่นไหว
แล้วสักวันหนึ่งฉันจะต้องเป็นคนของใจ
ถึงแม้ต้องรออีกนานแค่ไหนก็ตาม
3 เมษายน 2545 11:45 น.
กาดาษ
หากวันนี้เธอรู้สึกอ่อนล้า
เธอลองมองกลับมาตรงนี้ได้ไหม
ที่ตรงนี้ยังคงมีความห่วงใย
และกำลังใจจากใครอีกคนนึง
ถึงวันนั้นเธอจะจากไปกับเขา
แต่ฉันก็ยังเฝ้าดูเธออยู่..รู้บ้างไหม
แม้ทำได้เพียงมองดูเธออยู่ไกลๆ
ฉันก็ยังภูมิใจที่ได้แอบส่งความห่วงใยให้เธอ
วันนี้เมื่อเขาคนนั้นของเธอจากไปแล้ว
และคงไม่มีวี่แววที่เขาจะกลับคืนมาใหม่
ขอให้เป็นฉันได้ไหม..คนที่จะคอยดูแลและปลอบใจ
ถึงฉันจะเป็นได้แค่คนคอยห่วงใยก็ยินดี
3 เมษายน 2545 11:45 น.
กาดาษ
ไม่อาจยับยั้งหัวใจตัวเองได้เลย
แม้เธอจะมองฉันแค่ผ่านเลยแต่ฉันก็ยังมีเธออยู่เสมอ
ถึงฉันจะไม่ใช่คนนั้นที่อยู่ในใจของเธอ
ก็ขอให้ฉันเป็นคนที่อยู่ข้าง-ข้างใจเธอก็แล้วกัน
ถึงแม้ฉันจะเป็นได้เพียงเท่านั้น..
แต่หัวใจก็ไม่คิดแปรผันหรือหวั่นไหว
คงมีสักวันที่ฉันซึ่งเป็นคนที่อยู่นอกใจ
จะได้เข้าไปอยู่ข้างในใจของเธอ..
3 เมษายน 2545 11:45 น.
กาดาษ
อยากจะระบายความในใจให้ใครๆ ได้รับรู้
ว่าทำไมใจฉันจึงเหงาหดหู่ และเหนื่อยล้า
จึงได้หยิบกระดาษขึ้นมาพร้อมกับปากกา
เพียงเพราะว่าจะเขียนทุกอย่างออกมาให้เธอเข้าใจ
แต่แล้วฉันก็ทำไม่ได้
พอนึกถึงอดีตขึ้นมาทีไรในใจมันรู้สึกอ่อนล้า
กระดาษแผ่นนั้นจึงมีเพียงร่องรอยแห่งน้ำตา
ยังไม่มีรอยปากกาแต่อย่างใด
3 เมษายน 2545 11:45 น.
กาดาษ
กาลเวลาหมุนผ่านก็นานแล้ว
แต่ว่าใจยังแน่แน่วไม่แปรผัน
ทุกวันคืนผ่านไปใจยังจำ
ไม่อาจทำให้ฉันนั้นลืมเธอ
♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
สั้นไปนิดนะ..มะรุจะต่อว่าไงแย้วอ่ะนะ หุหุ
หน้าส่วนตัว
591
