27 มีนาคม 2545 12:00 น.
กาดาษ
ฉันรอแสงตะวัน
เพราะมันให้ความอบอุ่น
ฉันชอบแววตาของคุณ
เพราะมันสดใสอบอุ่นเหมือนตะวัน
ฉันชอบแสงจันทร์บนฟากฟ้า
เพราะมันช่วยพาความมืดมิดไปจากฉัน
ฉันชอบอ้อมแขนของคุณเหมือนกัน
เพราะมันช่วยพาความเหงางันจากฉันไป
คุณจึงมีค่าทุกวินาที
มากที่สุดในโลกนี้ก็ว่าได้
เพราะไม่ว่าแสงตะวันแสงจันทร์
จะสวยงามเพียงใด
ฉันก็รักมันได้..ไม่เท่าคุณ
26 มีนาคม 2545 16:19 น.
กาดาษ
ไม่บอกได้ไหมว่ารักเธอที่สุด
เพราะสิ่งที่อยากพูดมันมากมายกว่านี้
อยากให้รู้ว่าฉันมีหัวใจ..รักเธอได้อีกทบทวี
..เพราะรักเธอวันนี้..
จะน้อยกว่าพรุ่งนี้ตลอดไป!
26 มีนาคม 2545 16:04 น.
กาดาษ
แค่ได้รู้ว่าเธอมีความสุข
ถึงฉันจะทุกข์แค่ไหนก็ทนได้
แม้ว่าเธอจะมีเขาอยู่ข้าง-ข้างกาย
ฉันก็ยอมได้ถ้าเป็นความสุขใจของเธอ
แต่ถ้าวันใดที่เธออ่อนล้า
จำไว้ว่าข้างกายเธอจะมีฉันอยู่เสมอ
จะคอยเป็นกำลังใจอยู่ข้าง-ข้างกายเธอ
ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ต้องการ
26 มีนาคม 2545 16:04 น.
กาดาษ
อย่าได้ไหม
อย่าบอกว่าเธอรักฉัน
ในเมื่อเธอไม่เห็นความสำคัญ
เธอจะเอ่ยคำนั้นเพื่ออะไร
คำว่ารักเธอคงพูดได้ง่าย-ง่าย
แต่เธอคงไม่รู้ความหมายมันใช่ไหม
แล้วจะพูดให้มันได้ประโยชน์อะไร
กับคำง่าย-ง่ายที่ไม่มีความหมายใดเลย
เก็บมันไว้ซะดีกว่า
เผื่อวันหน้าเธอจะเห็นค่าของฉัน
แล้วค่อยมาบอกรักใหม่ก็แล้วกัน
ถึงวันนั้นค่าของมันคงมากมาย
26 มีนาคม 2545 16:04 น.
กาดาษ
แม้จะเป็นเพียงแค่จดหมายฉบับหนึ่ง
ข้อความก็ไม่ลึกซึ้งเท่าไหร่
แต่กลับทำให้ความอ่อนล้าในหัวใจ
มลายหายไปในทันที
ดีใจมาก-มากเลยรู้ไหม
ที่คนไกลยังนึกถึงฉันคนนี้
มันเป็นอะไรที่ทำให้ใจรู้สึกดี
ที่รู้ว่าคนดียังไม่ลืมกัน
หน้าส่วนตัว
756
