3 กันยายน 2549 20:58 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
สายน้ำใสๆในลำธาร ไหลผ่านมองเห็นปลาแหวกว่าย
น้ำไหลกระทบตลิ่งกระจาย ได้เห็นหาดทรายอันงดงาม
กอไผ่ไหวเมื่อยามต้องลม ต้นไม้ใหญ่เมื่อยามต้องลมสั่นสะท้าน
ตอนพายุพัดผ่านใบไม้ปลิว ตามสายลม ลอยลิ่วละล่องเล่นลม
เมื่อใบไม้แห้งร่วงหล่นลงมา พายุพัดพาใบไม้เดินทางด้วยอากาศ
หล่นในกระแสธารล่องลอยไป อย่างไม่รู้จุดหมาย แห่งไหน
และนี่คือการเริ่มต้นเดินทาง สู่ปลายทางอย่างอ้างว้างของใบไม้ใบหนึ่ง
ไม่รู้จะติดขอนไม้หรือโขดหินที่ไหนสักแห่ง หรือจะดิ่งจมสู่ก้นสายธารแต่สายน้ำยังคงไหลไป
ใบไม้ใบหนึ่ง ใบนั้น และอีกหลายๆใบผจญภัยตามสายน้ำหรือบนเส้นทางพื้นดินเมื่อถึงคราเวลาร่วงโรย ตามธรรมชาติ และทุกๆสิ่งก็เป็นเช่นนั้น!
3 กันยายน 2549 20:18 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
แค่ครั้งแรกที่เห็นเธอฉันสัมผัสได้ ว่าเธอแสนสุดจะธรรมดา
แบบคนเซอร์ๆ พื้นๆ ดาดๆ ติดดินๆ ธรรมดากว่าใครคนอื่นเหลือเกิน
บนทางที่เธอเดินไปแหวกฝูงชน เดินสวนทางผู้คนซึ่งต่างแข่งขัน
เธอมีอะไรหลายอย่างที่หลายคนไม่มี และน้อยคนนักจะเป็นอย่างเธอ
ฉันสังเกตุเข้าไปในแววตาที่เหม่อ ในสายตาเต็มไปด้วยอะไรหลายอย่าง
เป็นสายตาอันคมและกว้างไกล เป็นสายตาแห่งความฝันและความจริง
แม้นัยตาเธอเศร้าแต่รู้สึกอบอุ่นลึกๆ ฉันสัมผัสได้ด้วยความรู้สึกเจอแสงสว่าง
และเป็นแววตาซึ่งเต็มไปด้วยเสน่ห์ ฉันอยากค้นหาความเป็นตัวของเธอ
อยากให้เธอมองมาในแววตาของฉัน ว่าอาจมีอะไรต่ออะไรหลายอย่างคล้ายเธอ
เราอาจกำลังตามค้นหาซึ่งกันและกัน เดินทางค้นหาบางอย่างที่ได้ขาดหายไป
ในชีวิตมีผู้คนมากมายเข้ามาและเดินผ่าน ไม่เคยได้ใส่ใจ ไม่เคยแม้แต่สนใจ
เพราะกำลังเดินทางค้นหาบางสิ่งที่ขาดหาย ช่องว่างแห่งหัวใจว่างเปล่ามาเนิ่น
นาน
ฉันกำลังเดินทางตามหาสิ่งที่ขาดหาย เธอก็อาจตามหาชิ้นส่วนชีวิตที่หายเช่นกัน
แหละเธอคือคนที่ฉันตามหามาค่อนชีวิต การเจอกันของเธอและฉันขออย่าได้เป็นเพียงความบังเอิญ
เพราะชีวิตนี้ความลำบากคือการเดินทางตามค้นหาบางสิ่งบางอย่างที่ขาดหายไป
ก็คือใครสักคนหนึ่งมาเติมเต็มช่องว่างแห่งชีวิตที่แหว่งเว้าขาดหายไปจากใจ
1 กันยายน 2549 16:46 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
หันหน้าหาแสงอาทิตย์ จงคิดสู้ปัญหาอย่างกล้าหาญ
เฉกเช่นดอกทานตะวัน ยืนสู้หน้าแดดร้อนแผดเผา
เกิดเป็นคนทั้งทีอย่าหนีปัญหา เค้นความกล้าออกมาจากความกลัว
ถึงแม้ร่างกายจะสั่นใจเต้นระรัว ถึงกลัวก็คิดจะสู้แล้วกัน
ให้มันรู้ดำรู้แดงกันไป ให้มันตายกันไปสักข้าง
ถ้าหนีต่อไปคงไม่พบแสงสว่าง ต้องกล้าเผชิญกับปัญหา
เผชิญหน้ากับความจริง ไม่ทิ้งตัวเองหนีหัวซุกหัวซุน
เป็นคนขี้ขลาดที่หมกมุ่น กลัวกับความพ่ยแพ้
ใจอ่อนแอเกินไปหรือเปล่า งี่เง่าสิ้นดีทุเรศจะตาย
ต้องกล้าหาญไม่กลัวสิ่งท้าทาย วันนี้ขอสู้ตายอย่างมีศักดิ์ศรี
1 กันยายน 2549 16:09 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
ได้พบได้เจอใครๆ ไม่สนใจเลยสักนิด
แม้ไม่เข้ามาในชีวิต ไม่เห็นติดอกติดใจ
เพียงเจอเธอแรกเห็น น่าจะเป็นรู้สึกอ่อนไหว
หนาวร้อนขึ้นมาข้างใน แม้เพิ่งเห็นเธอเดินจากไป
เธอเป็นแค่เพียงคนแปลกหน้า ที่ผ่านมาฉันไม่เคยรู้จัก
นั่นก็ทำให้ฉันเกิดนึกรัก อย่างหนักเฝ้ารอเธออยู่ที่เดิม
เมื่อไหร่หนอที่จะเจอกันอีกครั้ง ฉันยังหวังลมแล้งอยู่เรื่อยไป
สักวันอาจจะเป็นไปได้ไหม เมื่อไรฉันจะเจอเธออีกที
ฉันเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเธอ เธอเป็นคนแปลกหน้าสำหรับฉัน
รอคอยพบเธออีกครั้งอยู่ที่นั่น เผื่อบังเอิญได้เจอกันอีกครั้งนึง
31 สิงหาคม 2549 16:49 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
มีหนึ่งคนที่เฝ้าฝันถึงความสำเร็จอันยิ่งใหญ่
แต่มีอีกคนหนึ่งลงมือทำแม้เป็นสิ่งเล็กน้อย
แล้ว ผม,เธอ จะเลือกเป็นคนไหน?
แล้วผม,เธอ จะเริ่มต้นลงมือทำกันเมื่อไหร่?
เมื่อวาน ก็คือพรุ่งนี้ของเมื่อวานซืน
วันนี้ ก็คือพรุ่งนี้ของเมื่อวาน
พรุ่งนี้ ก็คือพรุ่งนี้ของวันนี้
มะรืนนี้ ก็คือพรุ่งนี้ของพรุ่งนี้
ถ้ามัวจะทำพรุ่งนี้แล้วจะรออีกนานแค่ไหน?
ฉนั้น!วันนี้แหละจงลงมือทำมันซิ!
หน้าส่วนตัว
846
Lovers
0 คน เลิฟศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
