19 กันยายน 2549 17:41 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
ดินแดนอันกว้างใหญ่ ภายใต้ความมืดมิด
ฉันขดตัวชิดแน่นิ่ง โดยไม่มีการเคลื่อนไหว
อาศัยเพียงลำพัง อยู่ในโลกที่ยิ่งใหญ่
หลับดวงตาไว้ ยังไม่ถึงเวลาตื่นจากฝัน
มีคนอยู่คนหนึ่ง อุ้มโลกอยู่ทั้งใบ
โลกยิ่งใหญ่ทุกคนก็เคยอาศัยอยู่ในนั้น
สิ่งที่ซ่อนเร้นใต้ฝ่าเท้าเธอ คือสรวงสวรรค์
นรกบรรลัยกรรป์อยู่ในหยาดน้ำตาของเธอ
18 กันยายน 2549 17:03 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
ภายในห้องเก็บของ
ฉันแทบไม่แน่ใจ ว่าฉันเป็นสิ่งของเหล่านั้นหรือไม่
อาจมีใครโยนฉันเข้ามาอย่างไม่ได้ตั้งใจ เพราะอาจคิดว่า.....
ฉันเป็นหนึ่งในวัสดุ ซากเศษเหลือ
หรือคงดีหน่อยหากฉันยังพอเก็บไปใช้ได้อยู่...................................
เมื่อลมพัดมา ฝุ่นคลุ้ง..
เอ๊ะ หรือ บางทีฉันเอง อาจโยนตัวฉันเองเข้ามาในห้องนี้อย่างไม่รู้ตัว
เพราะคิดว่า...ตัวฉันเอง คงจะถึงเวลาที่ต้องถูกเก็บไว้ในห้องเก็บของ
ให้ ฝุ่นเกาะไว้สักพักหนึ่ง.......แล้วคอยเวลาวันหนึ่งเพื่อกลับมาปัดฝุ่น
......บางที พรุ่งนี้ ฉันอาจมีประโยชน์ขึ้นมามากกว่านี้ก็เป็นได้...........................
17 กันยายน 2549 14:39 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
หากวันนั้นเธอไม่เห็นฉันอยู่ในสายตา
ก็อย่ามาให้อะไร เกินสิ่งที่มี
เมื่อวันนี้ฉันก็อยู่ของฉันแบบนี้
ไม่เคยจะมีใครเห็นใจสักคน
มองทุกสิ่งทุกอย่างก็เหมือนวันเก่า
ในอ้อมกอดเขาก็มีเธออยู่ทั้งคน
อย่าได้ไหมอย่าทำให้ใครสับสน
เพราะรู้ว่าหลายคนก็แอบรักเธอเช่นกัน
เธอบอกวันนั้นว่าเธอกำลังว่างเปล่า
เธอเปลี่ยวเหงาไม่มีใครรักเธอ
มารู้ซึ่งหน้าว่าเธอนั้นพูดเพ้อเจ้อ
แล้วข้างกายเธอนั่นพี่ชายหรือไง
มาบอกว่ารักให้ฉันรู้สึกอบอุ่น
อย่างคนคุ้นเคยที่คบกันนานเหลือเกิน
ให้คนติดดินได้พบกับความบังเอิญ
แล้วที่เผชิญความรักก็สูญสลาย
หลอกฉันทำไม เธอบ้าหรือไง
แล้วไหนหัวใจความรักของคนอย่างเธอ
มีความสุขไหม เอาความช้ำมาเสนอ
เธอ นะ เธอ ช่างสอนบทเรียนแสนแพง
สุดท้าย นะ เธอฉันรับเข้าไปเต็มแรง
17 กันยายน 2549 14:20 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
เธอเดินมาท่ามกลางสายฝนที่ซัดกระหน่ำให้เธอเปียกปอน
บรรยากาศสายฝนพรำเปียกฉ่ำไปด้วยน้ำตา
ไม่อาจจะรู้ว่าเธอเสียใจอะไรถึงได้ร้องไห้ออกมา
ไม่อยากให้เธอกลายเป็นคนด้านชาไม่รู้สึกเหน็บหนาวบ้างหรือไร
วันนี้เธอถึงไม่มีใครรัก ถึงอกหักใช่ว่าเธอจะตาย
วันนี้เธอใช่เป็นคนเลวร้าย เธอยังมีความหมายต่อตัวเธอเอง
ก้าวเดินไปเหอะอย่าท้อมันเลย ถึงจะเคยมีน้ำตายิ่งกว่าห่าฝน
แล้วไม่นานสายฝนโถมซัดก็คงซา คงมีอะไรที่ดีให้ได้เจอกับตัวเธอเอง
16 กันยายน 2549 16:34 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
คืนและวันสายฝนตกลงมา อากาศหนาวเหน็บ ได้กลิ่นไอดินฟุ้งในบรรยากาศ
หนาว ฉันเหน็บหนาว เย็นยะเยือกสั่นสะท้าน ก็ได้แต่กอดกอดตัวเองไว้
เก็บตัวอยู่ในมุมแคบๆ ของโลกส่วนตัวใบเล็ก พื้นที่เล็กๆหน้าระเบียงห้อง
ฉันขอมองสายฝนว่ามันสวยงามและชุ่มชื้น เป็นสิ่งที่วิเศษแค่ไหน
Lovers
0 คน เลิฟศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
หน้าส่วนตัว
989
