20 ตุลาคม 2549 17:31 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
ร่องรอยบาดแผลฉกรรค์ที่ยังฝังรากลึกอยู่กับการเมืองไทย
เวลา33ปีผ่านเลย ถึงแม้อาจจะยาวนานแต่มิอาจลบล้างให้หายไปจากความทรงจำ
14 ตุลาคม 2516 การลุกฮือของเหล่านักศึกษา ประชาชน
ต่อต้านอำนาจเผด็จการเรียกร้องให้ได้มาซึ่งประชาธิปไตย
ด้วยสองมือเปล่าประจัญหน้ากับกองทัพทหารติดอาวุธครบมือ
อย่างกล้าหาญ อุดมการณ์แข็งแกร่ง ไม่เกรงกลัวกระสุนปืน
สงครามประชาชนเกิดครั้งแล้วครั้งเล่า 6 ตุลาคม 2519
พฤษภาทมิฬ2535 การล้มตายเสียเลือดเนื้อไม่เคยสิ้นสุด
การปะทะกันระหว่างกลุ่มเผด็จการทหารกับกลุ่มนักศึกษาเรียกร้องประชาธิปไตย
อุดมการณ์ประชาธิปไตยยังแกร่งและแรงกล้า
แม้ประชาธิปไตยกับประเทศไทยเหมือนจะตั้งอยู่บนเส้นขนาน
อุดมการณ์เสรี อิสระ ยังตั้งมั่นศรัทธาระบอบประชาธิปไตย
เมื่อแสงทองส่องอำไพ ประชาชนจะเป็นใหญ่ในแผ่นดิน
15 ตุลาคม 2549
19 ตุลาคม 2549 18:02 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
โอ้ สุภาพบุรุษและสตรีทั้งหลาย
กวี ของข้าฯ ยังด้อยเกินไปนัก
บทกลอนของข้าอาจหยาบโลนเกินเข้าใจ
ข้าฯคงรู้จักบทกวีพริ้วไหวน้อยเกินไป ด้อยเกินจะเข้าใจในเรื่องราว
โอ้ สหาย มวลหมู่ผู้รักวรรณศิลป์
ข้าฯอาจคล้ายนายพรานป่าผู้ดิบเถื่อน
ล่าจินตนาการ สดๆ ดิบๆ เลือดยังไหลซ่าน
กวี หยาบๆ โผงผาง ขวานผ่าซาก
โอ้ เหล่าศิลปิน และ นักกวี
ข้าฯอาจคล้ายคนป่าที่ไม่รู้หนังสือ อ่านหนังสือไม่ออก
รูปแบบ สัมผัส ฉันทลักษ์ ข้าฯไม่รู้จัก
ข้าสร้างสรรค์จากความรู้อันน้อยนิดของข้าฯ
โอ้ ผองเพื่อน ผู้มีอารมณ์ศิลปิน
อารมณ์ศิลปินของข้าฯอาจคล้ายสุสาน
จินตนาการของข้าฯ อาจคล้ายวิญญาน
กวีเปล่าของข้าฯ คล้ายดั่งศพที่เดินได้
17 ตุลาคม 2549
17 ตุลาคม 2549 13:53 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
เมื่อฉันขาดความอบอุ่น และฉันไม่มีคนเข้าใจ
จะหันหน้าไปปรึกษาใคร ไม่มีที่พึ่งเลย
หากฉันเป็นเด็กมีปัญหา แล้วจะไปโทษใคร
ลงมือแก้ที่ตรงไหน ให้ฉันพ้นทางสับสน
ตอนนี้ฉันยังไม่เป็นไร แต่ไม่รู้ว่าทนได้นานเท่าไหร่
ก็รู้ว่ายาเสพย์ติดมันเลวร้าย หากไม่มีทางออกคงหนีไม่พ้นมัน
ไม่อยากจะนึกสภาพเลย ถ้าวันหนึ่งคนอย่างฉัน
ตกเป็นทาสเสพย์ติดของมัน แล้วฉันจะเป็นอย่างไร
8 พฤศจิกายน 2541
17 ตุลาคม 2549 13:36 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
ยืนมองฟ้าที่ไม่มีดาว แหงนมองท้องฟ้าที่มืดมน
ที่ไร้แสงจันทร์แต่งเติม คงจะมีแต่ความเงียบเหงา
ลมพริ้วมากระทยกาย ฝุ่นละอองลอยไปในอากาศ
รู้สึกได้ในสิ่งที่ขาดยังไม่มี อยู่ในความโหดร้าย
....คิดถึงใครสักคน แต่เธอไม่มีตัวตน
ฉันพยายามจะค้น..หา แต่มันก็หาไม่เจอ
เธออยู่ไหน..แห่งหนใด.. ร่ำร้องเรียกหา..คนนั้น
เธอ..เพียงแค่ความว่างเปล่า แค่เพียงฝันมันไม่เป็นจริง
หยุดนิ่ง...มองดูตัวฉันเอง แล้วมองขึ้นไปมองฟ้า
เธอคงอยู่ที่ไหนสักแห่ง วันนี้ไม่เจอ...แต่สักวันเราคงพบกัน
16 ธันวาคม 2546
17 ตุลาคม 2549 13:19 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
ฟ้ากำหนดให้ชีวิตหนึ่งเกิดมา บนเส้นทางโชคชะตาไม่เข้าข้าง
ได้แต่เจอกับสิ่งเลวร้าย กระหน่ำซ้ำเติมอยู่เรื่อยมา
เดินไปคนเดียว แม้ไม่มีเส้นทาง ต้องถากถางชีวิตด้วยตัวเอง
บุกป่าฝ่าดงเหยียบย่ำเศษหนาม ถึงมันจะเจ็บก็เก็บเอาไว้คนเดียว
ไม่เห็นแก่สวรรค์ โปรดเห็นแก่นรก ปลดปล่อยฉันไปจากตรงนี้
ฉันเหมือนคนหลงทาง และเหมือนคนโดนขัง ให้อยู่กับความทุกข์ทน
มีใครบ้างไหมสักคน มารับฟังปัญหาให้คำปรึกษา
ไม่ต้องทนอยู่ตัวคนเดียว แล้วน้อยใจตัวเองอีกเลย
1 สิงหาคม 2546
หน้าส่วนตัว
892
Lovers
0 คน เลิฟศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
