23 ตุลาคม 2549 17:30 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
รถยนต์,รถเมล์,จักรยานยนต์วิ่งขวักไขว่บนท้องถนน
ฝุ่นควันกระจาย เต็มไปด้วยมลพิษทางอากาศ
ฉันเดินสะพายเป้ย่ำเดินไปบนหนทางบาทวิถี
แต่งกายในชุดสุภาพ ถือเอกสารจำนวนหนึ่งเดินทางโดยสารรถเมล์
สมัครงานสถานที่แล้ว สถานที่เล่า บริษัทแล้ว บริษัทเล่า.............................
คำตอบ.......................................
เดินไปตามเส้นทางกลางมหานคร..เหนื่อยล้า.และท้อถอย.........
ว่าไปแล้วการเตะฝุ่น คือ กิจกรรม,สิ่งที่น่าหฤหรรศ์อย่างหนึ่ง
ความมหัศจรรย์ของฝุ่นที่ไม่มีใครเรียนรู้อย่างถ่องแท้
ไม่ได้สัมผัสถึงแก่นสารอย่างใกล้ชิดและเข้าใจ......
และตามที่ฉันได้ศึกษา ข้อมูลพื้นฐานของฝุ่น..จากอาจารย์สมัยมัธยมฯปลาย
ฝุ่นประกอบด้วยสสาร ที่เต็มไปด้วยอนุภาคนิวตรอน,โปรตรอนและอิเลคตรอน
ซึ่งอนุภาคที่เล็กกว่านั้น ประกอบด้วย อะตอม หลายๆ อะตอม
ฉันคิดว่า ฉันควรจะทำ โครงการวิจัยฝุ่น
บางทีอาจเจออะไรที่ซับซ้อนกว่านั้น ซึ่งมนุษยชาติไม่เคยค้นพบ
หาก โครงการวิจัยฝุ่น ของฉันสำเร็จ........
ฉันอาจเป็นนักวิทยาศาสตร์โด่งดัง คนใหม่ของโลกก็ได้
แม้ ฉันจะไม่ได้จบมหาวิทยาลัย มาจากคณะวิทยาศาสตร์โดยตรงก็ตามทีเหอะ
.......ขั้นแรกของการทดลองเตะฝุ่นไปเพื่อดูว่าปฏิกริยาเกิดขึ้นเป็นเช่นไร........
23 ตุลาคม 2549 17:00 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
โอ้ รอมาฎอน
วันนี้คงเป็นวันสุดท้ายแล้วซินะ
พรุ่งนี้ รอมาฎอน คงจะจากเราไปแล้ว
การถือศีล-อด แม้ความหิวกระหายจะ ทรมาน,อดอยาก,ไส้กิ่ว
เรารู้ว่าเป็นบททดสอบของพระองค์
พรุ่งนี้ วันรายา อิดิลฟิตรี แล้วซิ
เรานำข้าวสาร,อาหาร บริจาคแก่ ผู้ยากจน,อดอยากเหล่านั้น
บริจาคแก่ บรรดาเด็กกำพร้าทั้งหลาย
บริจาคแก่ ผู้ใฝ่เรียนในหนทางศาสนา
บริจาคแก่ มัสญิดประจำหมู่บ้าน ซึ่งยังก่อสร้างไม่เสร็จ
ฮารีรายอ อิดิลฟิตรี
ตอนเช้า อาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปละหมาดซุนัต อิดิลฟิตรี
ละหมาดเสร็จเราก็จะไปเยี่ยมเยียน ญาติ พี่น้อง ที่กุโบรร์(สุสาน)
ขอพร(ดุอา)แด่ พี่ น้อง มุสลิมที่เสียชีวิตไปแล้ว
หลังจากนั้น ก็ตระเวณเยี่ยมเยียน ญาติ พี่ น้อง ตามบ้านเรือน
ส่งมือสัมผัสขออภัยซึ่งกันและกัน
โอ้ รอมาฎอน
เราคงได้เจอกันอีก หากชีวิตฉันถึง รอมาฎอนหน้า
และแน่นอนทุกสิ่งทุกอย่างเป็นสิทธิ์ของพระองค์
22 ตุลาคม 2549 17:37 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
บ้าน........หมู่บ้านของเรา อยู่หลังเขา
ณ.ภูเขาปกคลุมด้วยต้นไม้นานาพันธิ์อย่างอุดมสมบูรณ์เขียวขจี
ยามช้า........
ควันหมอกสีขาว ไอเย็น ล่องลอยปกคลุมทั่งอาณาบริเวณ
คลองลำน้ำ สายธารน้ำไหล ผ่านเทือกเขาแห่งนี้
ถนนเส้นหนึ่ง ตัดผ่านเข้าไปในหมู่บ้าน.....หมู่บ้านของเรา
ลัดเลาะเลียบทิวป่า สวนยางพารา ทุ่งนา และบ้านของผู้คน
วิถี..ชนบท.หมู่บ้าน ชาวนา,ชาวสวนยาง การดำรงอยู่อย่างมุสลิม
. ....... สงบ สะอาด ธรรมชาติบริสุทธิ์
22 ตุลาคม 2549 17:23 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
ข้า คือ ศิลปินไม่มีชื่อ และ ไม่มีใครรู้จัก
นุ่งกางเกงยีนส์ขาดหัวเข่า เสื้อยืดเก่าซีดๆ รองเท้าผ้าใบเน่าๆผุพัง
ถือกีตาร์ตัวเก่า หากเหนื่อยนักก็สะพายไว้บนบ่า ย่ำเดินไปบนถนน
สมุดบันทึกเล่มเก่า ปากกา,ดินสอ พร้อมสำหรับการจดบันทึกการเดินทาง
แม้ไม่มีจุดหมาย การเดินทางแค่ร่างกาย และวิญญาณเปล่าๆ
แสวงหาความท้าทาย ผจญภัยไปในโลกกว้าง......
22 ตุลาคม 2549 17:14 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
ฝนตกหนักมาอีกครั้ง............
ฉันนั่งอยู่ตรงชานเรือนบ้าน.............
เหม่อมองออกไปข้างหน้า...............
กลางทุ่งนาสีเขียว.แตกยอดงอกงามอาณาเขตกว้างไกล.......................
ท้องทุ่งนาแห่งนี้มีปลาชุกชุม...............
เด็กๆวิ่งเล่นบนคันนา.หยอกกระเซ้าเหย้าแหย่กันเล่น.........
ถือคันเบ็ดจำนวนหนึ่ง..ขุดไส้เดือนดินเกี่ยวเบ็ดล่อเหยื่อ........
ปักตรงคันนา,มุมคันนา ตามทำเลที่เหมาะสม และปลาชุกชุม....
เย็บอวนตาถี่ดักปลาซิว,กุ้งนาง ตรงช่องน้ำระหว่างนาแต่ละผืน........
..เด็กเหล่านั้น.คล้ายเงาแห่งวันวานของฉัน................
ฉัน ยิ้มคิดถึงความหลัง................................
หน้าส่วนตัว
791
Lovers
0 คน เลิฟศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
