8 กันยายน 2549 14:44 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
ชายผู้หนึ่งเดินไร้จุดหมายปลายทางข้างถนนใหญ่
ล่องลอยไม่มีแก่นสารซมซานเรื่อยเปื่อย
เมื่อกี้เดินมาจากไหนจำไม่ได้ และจะไปที่ไหนไม่เคยรู้
เหนื่อยนักก็พักมุมไหนก็ได้ หิวกระหาย แล้วแต่จะพอมีกิน
ง่วงนอนก็เอนกายซบกับพื้นดิน เสื้อผ้าเก่าสกปรกไม่เคยสำคัญ
แนบกับพื้นทางเท้าแล้วมองฟ้า มองหมู่เมฆานภาอันกว้างใหญ่
มองดวงอาทิตย์ขึ้นลงทุกเช้าเย็น เห็นดวงจันทร์ขึ้นลงทุกค่ำคืน
อิงเอาหูแนบติดพื้นดินฟังเสียง ท่ามกลางเสียงอึกทึกมีความสงบ
สายตาจ้องมองผู้คนก้าวเดินไป ท่ามกลางผู้คนวุ่นวายไม่รับรู้
คนบ้าอย่างเขาในโลกคงไม่มีอะไร ปล่อยให้ตัวเองลอยไปในฝัน
ไม่รับรู้ความรู้สึกของชีวิต ไม่ต้องคิด ไม่มีกรอบขังเอาไว้
เดินทางเร่ร่อนในโลกกว้าง พเนจรไปแบบไม่มีจุดหมาย
เป็นคนจรหมอนหมิ่นเสื่อมสิ้นสติ นอนตรงป้ายรถเมล์ หรือแล้วแต่ตรงไหน
อพยพร่อนเร่ไปไหนไม่รู้เหมือนกัน เขาอยู่ในความฝันอันสวยงาม
พบเจออิสระเสรีที่แท้จริง เป็นคนดี บริสุทธ์ ไร้มลทิล
ให้ตายเหอะ!ฉันอยากเป็นเช่นเขา ให้ตายซิ!อยากจะบ้าเหมือนเขา
ทุกวันนี้ฉันแค่ตัวเปล่ามีเพียงมือเปล่า แต่ต้องเผชิญสงครามยิ่งใหญ่
ไม่มีอาวุธต่อสู้ติดมือไว้ เพียงแค่สมองโง่โง่ จิตใจอ่อนแอ
เมื่อชนปัญหาส่อเค้าทำท่าย่ำแย่ ท้อแท้สับสนหดหู่ใจบอบบางเกินไป
ผ่านการสูญเสียผ่านความเดือดร้อน สิ่งเลวร้ายประดังโหมกระหน่ำซัด
บางเวลาชีวิตราบเรียบเงียบสงัด ไม่นานมันก็โหมรุนแรงระลอกใหม่
อยากหนีปัญหาทางด้านต่างๆ อยากสูญเสียความทรงจำ
อดทนฮึดสู้มานานนึกว่าจะผ่านเจอสิ่งดี แต่ไฉนกลับเป็นดังเดิมเช่นนี้
หลบหนีไม่ยอมรับความจริง ภายนอกดูนิ่ง ข้างในฟุ้งซ่านฟั่นเฟือน
ความทรงจำ อยากลบเลือน เลือนลางกลายเป็นวิกลจริต
อยากเป็นบ้า อยากปัญญาอ่อน ไม่หนาวร้อน สติเสื่อมเสีย
อยากยิ้มสวยงามตลอดเวลา อยากร้องไห้โฮยามเสียใจอย่างไม่สนใจใคร
ไม่รับรู้อะไรดำเนินชีวิตไปอย่างเขา
ถ้าฉันได้เป็นอย่างเขา ฉันคงมีความสุขมหาศาล
7 กันยายน 2549 17:41 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
มันเป็นแค่วันหนึ่งที่ผ่านเข้ามา เธอบอกลากับฉันว่าจะจากไป
ให้ลบเลือยนภาพเก่าที่เก็บไว้ ในวันนั้นที่เรายังรักกันอยู่
เป็นเพียงแค่ริ้วรอยที่เธอฝากไว้ บนหัวใจให้จำไปอีกนาน
แต่เพราะอะไรเธอถึงมาหักหาญ น้ำใจแล้วทิ้งกันไปอย่างนี้
ก็ดีแล้ว มันเหมาะสมแล้วเธอ คนของเธอก็ดีไปทุกอย่าง
ปล่อยฉันไว้ ให้รู้ซะบ้าง อย่าไว้ใจใครง่ายดายเกินไป
ถูกแล้วที่ฉันต้องยอมรับผิด ไม่คิดว่าเธอจะเป็นไปแบบนี้
โทษฐานที่ไว้ใจเกินควร มันสมดี อย่างนี้ซิสะใจ..มันเจ็บแสบดี..ฉันต้องการ
7 กันยายน 2549 17:23 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
นานๆครั้งฉันจะได้พบเจอ กับเธอคนในฝันซึ่งวาดไว้
เป็นความบังเอิญอันโชคดี ได้พบและชอบเธอตั้งแต่แรกเห็น
อยากไปทักทายทำความรู้จัก ชวนเธอพูดคุยไถ่ถาม
ว่าเธอเป็นใครเปิดเผยว่าฉันเป็นใคร เผื่อเราอาจจะเข้าใจจริงใจกัน
ไม่เคยเลยโอกาศจะเปิดออกให้ ไม่เคยเลยสวรรค์จะเป็นใจ
โอกาศไม่เคยเป็นของฉัน เมื่อโอกาศเปิดออก ฉันก็ได้เห็นเธอ
แต่เป็นความโชคร้ายอยู่ดีเกิดมาขี้อาย เป็นไอ้บื่อไอ้ใบ้ไม่กล้าจีบเธอ
เพียงแค่ส่งยิ้มแต่เธอคงไม่เห็น คือความลำเค็ญของคนปอดแหกอย่างฉัน
แล้วสายลมก็พัดพาเธอไป เมื่อสายฝนสาดมาเธอก็หาย
ต่อหน้าต่อตาโดยไม่อาจทำอะไร ทำได้อย่างเดียวคือเสียดาย
มันไม่ง่ายเลยจะเจอใครอย่างเธอผ่านเข้ามาได้พบเห็นในชีวิตจริง
7 กันยายน 2549 17:00 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
สิ่งที่เจอมีแต่เรื่องรุนแรง คอยทิ่มแทงใจเสมอมา
เรื่องราวชีวิตชนกับปัญหา ไม่มีปัญญาแก้ไขเรื่องค้างคา
ปล่อยวางไม่คิดอะไร มันเหนื่อยใจเจอแต่เรื่องสับสน
ปลีกตัวหนีออกจากผู้คน ไม่ร้อนรนทำใจให้ว่างเปล่า
หยุดมันไว้ให้เวลาตัวเอง จะไปเคร่งเครียดเพื่ออะไร
อย่ามองโลกในแง่ร้ายเกินไป ปลดปล่อยอารมณ์ให้มันผ่อนคลาย
มองโลกใบนี้ก็ยังมีความงาม อย่ามัวแบกหามโลกนี้อยู่เลย
ปล่อยตัวเองให้มันอยู่เฉยๆ ปล่อยใจไปกับสิ่งรอบตัวให้มันหายร้อนรน
7 กันยายน 2549 16:44 น.
ศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
อยู่คนเดียวไม่รู้ค่าของตัวเอง เปล่าเปลี่ยวเว้งว้างรอบข้างไม่มีอะไร
เหม่อมองใครๆ ก็ไม่รู้จัก โหยหาความรักมันก็ไม่มาหา
ยื่นมือออกไปจับต้องอากาศ ไม่สามารถจะจับมันได้
ก็เฝ้าขวนขวายโหยหา ตะกายตะเกียกดิ้นรน
แต่ยากเหลือเกินกับตัวฉัน ความรักหนีหายไปแห่งไหน
รอบกายมีผู้คนมากมาย ซึ่งไม่ใช่คนที่ฉันต้องการ
เหมือนโดนสาปแช่งให้ตายทั้งเป็น ไม่มีใครเห็นว่ายังมีฉัน
ไม่รู้วันไหนสิ้นสุดเหมือนกัน เฝ้าภาวนาเมื่อไหร่พ้นคำสาปแช่งเสียที
ให้ฉันรู้สึกว่าไม่ว่างเปล่าอีกต่อไป
หน้าส่วนตัว
764
Lovers
0 คน เลิฟศิลป์กีรติ ว่าโร๊ะ
