17 กรกฎาคม 2548 00:14 น.
: หยก :
...บอกได้ไหม ใจเธอ คิดอะไร
ทุกครั้งที่ มองไป ฉันสับสน
อยากเอ่ยคำ กลัวช้ำ จำต้องทน
เก็บเอาไว้ กังวล อยู่ร่ำไป
...อยากมองตา เธอให้นาน และลึกซึ้ง
สิ่งที่ฝาก เคยไปถึง ใจเธอไหม
ความอบอุ่น อ้างว้าง และห่วงใย
อยากให้เธอ รับด้วยใจ ใช่วาจา
...แม้เราใกล้ แต่เหมือนใจ ไม่ใกล้เลย
ท่าทีเธอ ช่างเฉยเมย ไม่ห่วงหา
ลืมหรือไร กับคืนวัน ที่ผ่านมา
หรือเพียงฉัน ละเมอหา แต่ฝ่ายเดียว
13 กรกฎาคม 2548 23:41 น.
: หยก :
...ก้อนหินเอย แอบฟังเสียง ลำธารใส
ผู้ขับกล่อม ลำนำไพร แห่งความฝัน
กระซิบเสาะ กระเซาะฝั่ง ตลอดวัน
ประหนึ่งเสียง จำนรร ของกานดา
...เธอเรียบไหล ชุ่มชื่น เปล่งประกาย
ช่างต่างกับ ผิวตะไคร่ ของหินผา
ก้อนหินเอย สำนึกตน ว่าด้อยค่า
จึงไม่มา เอ่ยคำขาน กับธารเย็น
...หากยังฟัง สายน้ำ นั้นขับขาน
ในเรื่องราว วันวาน ที่เจ้าเห็น
ถึงแสงแดด ริ้วระยับ กว่าที่เป็น
ลำธารเร้น หลงใหล ทินกร
...ยามกลางวัน ธารระบำ ใต้อาทิตย์
พลิ้วดั่งลาย ลิขิต ละลานหลอน
ยามเย็นย่ำ เธอก็พร่ำ และเว้าวอน
อัสดง อย่ารอน ลาจากไป
...ในยามนี้ เหมันต์ ย่างเยือนมา
ฟ้าปกคลุม เมฆา ไม่สดใส
ดวงตะวัน เจ้าก็เลือน มาร้างไป
แล้วหรือใจ ลำธาร ยากทานทน
...หินตะไคร่ หวังปลอบ เจ้าสายน้ำ
หวังใช้คำ ยาใจช้ำ และสับสน
แต่น้ำหลาก ร้ายอารมณ์ ชโลมล้น
ฝั่งก็ป่น หินก็แหลก ยังขวางทาง
...หวังอ้อมกอด หยุดยั้ง ลำธารนั้น
ตื่นความฝัน และคืนวัน อันหมองหมาง
ทุกหยดน้ำ กร่อนหิน ไปเป็นทาง
แต่หากร่อน รักจาง ลงได้เลย
...ทำเช่นนนี้ แม้ปวดใจ ก้อนหินนัก
เมื่อหมดทาง ให้รัก ได้เฉลย
ขอสละ แม้คนรัก จักละเลย
ราวได้เอ่ย คำรักงาม ตามหัวใจ
11 กรกฎาคม 2548 00:28 น.
: หยก :
...น้ำค้างพร่างพรมลมแรง
ฤๅแกล้งหนาวเล่นเปนไฉน
ใช่ลมหนาวพรมข่มใจ
หนาวเพราะจำไกล..แก้วตา
...ถามฟ้าคราใดใจหวั่น
เพราะไกลเกินกันฝันหา
หนาวร้อนเพียงใดไกลตา
ใครเล่าห่มผ้าเจ้านอน...
6 กรกฎาคม 2548 20:25 น.
: หยก :
อบอุ่นไหมยามนี้ใจเราใกล้กัน
มือสองข้างกุมกันและกันไว้
ตามองตาเพียงสะท้อนความห่วงใย
ถึงรอบข้างเป็นอย่างไรไม่อยากมอง
เธอส่งยิ้มมาพร้อมใจที่ไหวหวั่น
มาคร่าดวงใจฉันทั้งสี่ห้อง
ปากคู่นั้นฝากบางคำที่ฉันจอง
เห็นไหมนั่นเค้าคงมองอิจฉาไง
แต่เราเหมือนถูกกั้นด้วยบางอย่าง
แม้โปร่งใสเปราะบางสัมผัสได้
ฉันยกมือเธอยกตามสัมผัสใจ
กลอกตาซ้ายเธอกลอกตามทำรู้ดี
หลายคนมองจนฉันเริ่มรำคาญใจ
ไม่เคยเห็นคนหรือไงคับลูกพี่
ถ้าคู่รักเขามองกันเข้าใจดี
แต่แกนี่มองกระจกน่าตกใจ
6 กรกฎาคม 2548 01:51 น.
: หยก :
...ฝนพรำพรำ เอ่ยคำ ว่าคิดถึง
ฟ้าคะนึง จึงคะนอง ร้องเรียกหา
เมฆคะครึ้ม ก็ซึมพอ คลอน้ำตา
วิชชุผ่า ฟ้าแล่บ ก็แปลบใจ
...ไม่เคยหนาว ก็หนาวลึก ถึงกระดูก
คนพันผูก แนบข้าง ก็ร้างหาย
เคยปลอบขวัญ เจ้ากลัวฟ้า น่าเห็นใจ
ยามนี้มี แค่คนไกล กับใจชา
...เสียงสะท้อน ในสายฝน คนคิดถึง
แว่วแต่คำ รำพึง เสน่หา
ไหล่สะท้าน ฝนซัดใส่ ไร้เมตตา
ซ้ำลงมา เถอะฟ้า ให้สาใจ...
หน้าส่วนตัว
669
