10 ตุลาคม 2548 00:38 น.
: หยก :
... ค่ำเอ๋ยคืนนี้ ลมหนาวนี้ พัดไปทางไหน
เหม่อมองแสงดาว พราวพร่าง ณ กลางใจ
อยากเพียงมีใคร แบ่งปันอุ่นไอ ในยามนับดาว
... เที่ยงคืนพ้นผ่าน เงียบงัน นิ่งสงบ
เหลือเพียงเงา พระจันทร์เศร้า พบ ที่กลางหาว
หลับลงเพื่อ ซ่อนน้ำตา จากแสงดาว
อายที่จะเล่าเรื่องราว ของคนผิดสัญญา
... วิงวอนน้ำค้าง อย่าฟังคำอ้าง ของคนไกล
โอ้เอ๋ยหัวใจ คืนกลับใกล้ ณ กลางใจข้า
อย่าหวังวิงวอน คำกล่าว คนอ้าง อำลา
วิงวอนลมหายใจของข้า อย่ารอจนกว่า คนผิดสัญญา... หวนคืน
4 ตุลาคม 2548 23:31 น.
: หยก :
รู้ไหมเพียงเอ่ยคำลา
สร้างความห่วงหาแค่ไหน
เมื่อเธอบอกว่าจะไป
ร่ำลาแค่ไหนไม่พอ
คำลาสร้างเพียงช่องว่าง
อ้างว้างอย่างไม่เคยขอ
ไม่คิดต้องการจะรอ
ตัดพ้อคนห่างเหินไป
ฝันดีก็ไม่อยากทราบ
สุขภาพรักษาเองได้
คำลาไม่ต้องได้ไหม
ขอแค่อยู่ใกล้เหมือนเดิม
คนไปหวังให้คำลา
เพิ่มใจอ่อนล้าฮึกเหิม
รู้ไหมคนรอที่เดิม
เพียงเพิ่มความท้อทรมาน
31 สิงหาคม 2548 23:08 น.
: หยก :
...คืนค่อนคืนฝนพรำพรำย้ำสำเนียง
นับล้านเสียงเพรียงพร้องทำนองฟ้า
ใบชอุ่มนุ่มระบัดรับกานดา
ฝนน้อยๆลอยหล่นฟ้าหาผืนดิน
เจ้าใบบังรั้งคอยฝนคล้อยร่วง
ตั้งใจหวงรับเอาไว้ไกลพื้นหิน
บรรจงโอบด้วยใจไร้มลทิน
กล่อมเม็ดฝนจนชินบนบังใบ
ย่ำราตรีผ่านพ้นจนค่อนคืน
โลกจึงตื่นพร้อมแสงอรุณใส
ฝนค้างคืนบนใบบังรั้งหัวใจ
อ้อยอิ่งเอ่ยอาลัยในคำลา
ฝนค้างคืนคืนคอยถึงคะนึงฝน
ค่ำนี้ใบรอฝนหล่นจากฟ้า
คืนคงหวานซาบซึ้งดังก่อนมา
ยามนี้ใบมองฟ้าว่า..ขอคอย
31 กรกฎาคม 2548 01:27 น.
: หยก :
..ในทุกถ้อยกลอยกวีนี้หวานนัก
จักนำชักมโนมัยให้วาบหวาม
จารกวีประดิษฐ์รักสลักความ
จนหลงตามใจสมัครฤๅรักลวง..
...ในคำน้อยยังแฝงถ้อยเข้าคอยเกี้ยว
ว่าใจเดียวรักเจ้าสุดแหนหวง
พอพบใหม่ผ่านพ้นคนหลอกลวง
จะช้ำดวงใจรานสันดานชาย...
- - : - - * - - : - -
...ว่าถ้อยใดใจกวีนี้เป็นหนึ่ง
เสนอซึ้งตรงกันเป็นมั่นหมาย
ปากว่ารักเพราะใจรักประจักษ์ชาย
ใช่มีร้ายแต่พาลสันดานเดียว
...ถ้อยกวีนี้ใช่มนต์ดลให้รัก
จักนำชักสาวใดให้แลเหลียว
หวังผูกมิตรชื่นชมให้กลมเกลียว
ใช่คอยเที่ยวฝากรักสมัครใคร
...คำกวีนี้จะสรรบรรณพิภพ
ใจเคารพสุนทรีย์เป็นที่หมาย
อุทิศตนค้นนิยามทุกความนัย
เพื่อเผยให้คนชม....คมกวี
- - : - - * - - : - -
20 กรกฎาคม 2548 00:54 น.
: หยก :
...ดังขีดขอบรอบฟ้าปราการกั้น
ม่านฝนพลันพร่าเลือนเบือนวิถี
ภูเขาสูงเบียดขวางทางที่มี
สายนทีเชี่ยวขวางทางที่ไป...
...เพราะคำลาคนร่ำร้องจนหมองจิต
หมดความคิดสิ้นคำถามความสงสัย
เอ่ยรั้งรอขอร้อยครั้งยังจะไป
ช่างเย็นชาเกินใครคนใจดำ...
...สองสัปดาห์ดังสองเดือนเลือนลาจาก
ใจถูกพรากจำถูกทิ้งยิ่งเจ็บช้ำ
เขียนคิดถึงฝากถึงใจใครทีทำ
ว่าคนช้ำยังจะรอขอเธอคืน....
หน้าส่วนตัว
1017
