10 มีนาคม 2548 01:20 น.
: หยก :
พลิ้วแล่นทาง กลางผกา บุปผาหอม
ลิ่วลมไล่ ไล้ลงตอม เกสรหวาน
ทุกสัมผัส สะท้านพ้น กล่นวิญญาณ
ค่อยบินผ่าน สู่ทุ่งกว้าง กลางพนา
แดดอ่อนอ่อน ส่องน้ำค้าง เป็นประกาย
ราปีกลง ดับกระหาย ที่ปลายหญ้า
แล้วผละปีก สู่ฟ้าใส ไกลลิบตา
อิสรภาพ มายา เหนืออื่นใด
พลันท้องทุ่ง ดังหอห้อง ที่คุ้นเคย
มวลไม้ดอก เมินเฉย หยุดเคลื่อนไหว
กลายเป็นลาย บนผนัง อีกฝั่งไป
เพียงความหวาน ละมุนละไม ยังติดมา
คนฝันไป ว่าตนกลาย เป็นผีเสื้อ
ฤๅผีเสื้อ ฝันว่าเป็น มนุษา
ยากแยกแยะ ความเป็นจริง แลมายา
เพียงหลับตา รอความฝัน อันหวามใจ
9 มีนาคม 2548 03:01 น.
: หยก :
สงบนิ่งเขียวข้นหม่นประกาย
ไร้ระลอกผุดพรายเป็นแผ่นผืน
ลึกสุดหยั่งทั้งเยียบเย็นยามค่ำคืน
คล้ายบางสิ่งรอตื่นอยู่ข้างใน
ในบางครั้งพรายน้ำก็ผุดพราด
มีสิ่งใดนั้นมิอาจจะบอกได้
หากวันดีคืนดีใครผ่านไป
อาจพบสิ่งเขย่าใจน่าหวาดกลัว
ชายชราหนึ่งว่าคล้ายเห็นไฟ
สะท้อนน้ำข้างใต้ในคืนสลัว
บ้างว่าเห็นเส้นผมไม่เห็นตัว
คนที่หนักว่าเห็นหัวเท่าชะลอม
คนแก่เฒ่าเล่าว่าใต้นั้นมีเมือง
เคยรุ่งเรืองเมื่อครั้งสมัยขอม
แต่ทำผิดฟ้าพิโรธไม่รอมชอม
ทำลายสิ้นเมืองย่อมจ่อมเป็นบึง
ชาวนครมากหลายล้วนตายหมู่
วิญญาณยังเวียนอยู่อาลัยถึง
เป็นอาถรรพ์นานนับสุดสะพรึง
ด้วยความแค้นเป็นถึงอสุรกาย
แสงที่เห็นบ้างว่าเป็นสมบัติ
กว่าแสนโกฏิเกินจะวัดเพราะมากหลาย
ในวันดีคืนดีแสงผุดพราย
คนกล้าได้แจวเรือพายออกไปดู
แต่คนไปไม่เคยกลับรับสมบัติ
บ้างว่าตายลือสะพัดกันหนาหู
ไม่มีใครเสนอหน้ามาอยากรู้
กลัวผีเจ้าเอาไปอยู่ที่ก้นบึง
.........
แสงจันทร์ส่องสะท้อนน้ำสงัดนิ่ง
ลมสงบเรไรหริ่งก็ไร้เสียง
นกราตรีเคยร่ำร้องอยู่พร้องเพรียง
หยุดสำเนียงฟ้าหม่นไร้ประกาย
มองกลางบึงแทบตะลึงสิ้นสติ
พรายน้ำปริผุดพล่านไม่ขาดสาย
เกินความคิดจิตนึก...อสุรกาย
แต่สองตายังท้าทายไม่ปิดบัง
ร่างกำยำโผล่พ้นเหนือสายตา
สูงเกินกว่าดงตาลที่ด้านหลัง
ดำทะมึนบังแสงจันทร์อ่อนกำลัง
ทั้งสองตาสะท้อนดั่งประกายไฟ
ภาพสุดท้ายที่ได้เห็นประจักษ์ตา
คือมันลุยน้ำมาจนเกือบใกล้
ขาเจ้ากรรมกลับไม่ยอมเดินต่อไป
เขี้ยวขาวโง้งพุ่งใส่ ... ดับชีวัน
5 มีนาคม 2548 23:43 น.
: หยก :
เริ่มจากหากลุ่มทดลองที่เหมาะเจาะ
แล้วจำเพาะเลือกตัวอย่างที่ยิ้มหวาน
คิดคำนวนจากเวลาคบหานาน
แต่อย่าเลือกใกล้บ้านอันตราย
ส่วนผสมคือคิดถึงและห่วงใย
เติมหวานใส่ยิงมุขแกล้งแฝงความหมาย
อุ่นด้วยความหวงบ้างอย่างประปราย
ทุกสารอย่าขาดหายและมากเกิน
ต่อไปนี้คือการคุมตัวแปร
หากตัวอย่างเชือนแชและห่างเหิน
ค่อยๆลดส่วนผสมอย่างหมางเมิน
หากตัวอย่างยังเพลิดเพลินก็จบกัน
หากทุกอย่างลงตัวอย่างที่คิด
มีห่างบ้างใกล้ชิดยังสุขสันต์
อัลเชมีแปรตะกั่วเป็นทองตัน
สูตรนี้แปรเพื่อนกันเป็นเพื่อนใจ
5 มีนาคม 2548 01:07 น.
: หยก :
ร่ายลำนำหยาดฝนที่โปรยปราย
พร่างระยับพลิ้วพรายดุจความฝัน
ขึงเป็นม่านบางเบาเย้าตะวัน
คืนสดชื่นความสุขสันต์สู่ผืนดิน
เจ้าเสกสร้างบรรณพิภพให้สดใส
ชุบชีวิตดอกใบและกรวดหิน
จากแห้งแล้งอ่อนล้าเป็นอาจิณ
สรรชีวินคืนชีวาจากฟ้าคราม
หากเม็ดฝนเจ้าว่าเหงาเศร้าไปนิด
หากมันมีชีวิตคงเฝ้าถาม
เพียงพริบตาหยาดมาจากฟ้าคราม
ได้มองโลกที่งดงามนี้หนเดียว
27 กุมภาพันธ์ 2548 01:50 น.
: หยก :
เหม่อมองท้องฟ้า
เหล็กกล้าสะท้อนแสง
เห่าจนอ่อนแรง
นกแกล้งทำเมิน
หลงใหลได้ปลื้ม
หลงลืมเพลิดเพลิน
บนฟ้าไกลเกิน
บนถนน...รถมา (เอ๋ง!?)
หน้าส่วนตัว
2052
