วันเวลาได้ล่วงผ่านไปตามสามัญ
ต่างคนต่างสามารถที่จะอยู่อย่างที่เขาอยากอยู่
ต่างก็มีสิ่งเกี่ยวข้องพึ่งพากัน ฉาบฉวยบ้าง
และต่อเนื่องกันไปอย่างไม่มีจุดจบ
ชีวิตแห่งความสับสนวุ่นวาย ทามกลางถนนหลากสาย
ต่างล้วนปะทะระลอกกรรมกระหน่ำชีวิตซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ด้วยความอดทนกัดฟันสู้
เพื่อความอยู่ได้ไปวันๆ
ก่อนม่านดำแห่งค่ำคืนจะคลี่ห่มให้ตกจมลงสู่ภวังค์
หลายชีวิตไม่มีทางล่วงรู้ได้เลยว่าเขายังมีลมหายใจมาถึงตรงนี้ได้..เพราะอะไร
หลายชีวิตไม่มีทางล่วงรู้ได้เลยว่า...
แพรทองผ่องพลิ้วสะพรั่งผืนด้วยดวงสุรีย์ฉายในวันใหม่ที่จะมีมานั้น...เขาจะมีโอกาสได้ยลกับแพรทองผืนนั้นไหม
มากมายหลายชีวิ
1810
5
0
หน้าส่วนตัว
