ทิพย์โนราห์ พันดาว
ลมหนาวครวญ ครางเร้า เย้าใบไม้
ระคนคล้าย เอื้อนเอ่ยรับ กลับคืนถิ่น
หมอกอาลเคล้า เบาบาง ร้างฝนริน
ดั่งอาจินต์ เหมือนวันวาน เคยผ่านมา....
ฝนลาลับ ห่างตา พฤกษาโศก
เคยชุ่มโชก ด้วยหยาดริน ถวิลหา
รอฝนหลั่ง รสสราญ ผ่านอีกครา
หลงมนต์ตรา ในวสันต์ จึ่งมั่นคอย....
พฤกษ์ไพรพันธ์ เคยสด สลดแสลง
เดียวดายแดง น้ำตาลทอ หงอเหงาหงอย
ด้วยแรงราน ตะวันเพลิง ที่เหลิงลอย
พรมลบรอย แห่งวสันต์ ที่ผันลา....
ยามลมเร้า หยอกล้อ พ้อใบไม้
ฟังดูคล้าย เพลงแห่งใจ ที่ใฝ่หา
กี่หนาวเอย ที่รอ ต่อสัญญา
เอ่ยวาจา แล้วใย ไฉนลืม...
ลมหนาวครวญ ครางเร้า เย้าใบไม้
ในอกซ้าย หนาวภวังค์ รังแต่ฝืน
ด้วยเดียวดาย ในมุมช้ำ ท
1490
5
0
หน้าส่วนตัว
