เจ้าพานทอง
บุญที่ทำกรรมที่แต่งอยู่แห่งไหน
บาปที่เป็นเวรที่ได้ไม่จำจด
ไม่นำพายาพิษ
ยังคิดคด
ไม่ยอมลดอดอาย
ยังร้ายลาม
จนเมื่อฤทธิ์พิษเหิมเพิ่มความทุกข์
จึงเสียดจุกเจ็บตัว
จั่วเลิกหาม
เลือกลำเสาใส่บ่าปัญญาทราม
สำนึกเชื่อก็เมื่อยามหามโลงไป
นั่นก็สายกลายสลดหมดโอกาส
อีกกี่ชาติมิอาจหนีมีแอกไถ
เดรัจฉานนานนับชั่วกัปไกล
มีโทษไฟเครื่องไถ่บาปไว้อาบกิน
บุญที่ทำกรรมที่สร้างอยู่ทางนี้
กวักมือเรียกสำเหนียกผีที่โหดหิน
แซ่กรรมกระหวัดแสบกายแทบสิ้น
เป็นอาจิณกินอาจม
สมครรลอง
บาปที่เป็นเวรที่กลัวมีทั่วหน้า
เอาวิญญาณ์มาระกำส่ำสนอง
ให้เข็ดหลาบขนาบจิตที่คิดข้อง
ต่างโอยร้อง...ต่างฟ้องครวญจวนสิ้นใจ