ฉันเป็นเพียงดอกหญ้าค่าต้อยต่ำ ถูกเหยียบย้ำ...ไร้ค่าน่าเหยียดยาม เป็นเพียงดอกไม้ริมทางต่างประณาม ถูกตีความ...มีค่าไม่น่ามอง... เกิดมาด้อยน้อยวาสนาพาสับสน มีเพียงตน...บนทางร้างหม่นหมอง ในหัวใจนี้ไม่มีใครประคอง ทุกอย่างฟ้อง...ไร้ค่าไม่น่าชม... ในทางเดินไร้ใครมาเคียงข้าง ความอ้างว้าง...ทารุณทนขืนขม แม้เหน็บหนาวร้าวจนใจตรม จำต้องข่ม...ไร้ค่าไม่น่าครอง... คงเป็นผู้หญิงธรรมดาไม่โดนเด่น จนไม่เห็น...คุณค่าพาหม่นหมอง วันคืนผ่านพ้นไปไร้ใครมอง ไร้คนจอง...ดอกหญ้าไม่น่าชม... .
1795
13
0
หน้าส่วนตัว
