ฉันมีกระโปรงหลากสีมากลาย สวมร่างกายย้ายร่างวางท่าหญิง มั่นมาดปราดเปรียวสงบนิ่ง บางครั้งวิ่งบางครั้งเดินแต่ไม่ล้ม ฉันเลือกกระโปรงที่เขามองว่าเข้าที เยี่ยงสตรีที่น่ารักและเหมาะสม จะเดินจะนั่งจะฟังจะอ่านก็น่าชม แต่เขียนสิขมต้องก้มต้องหมอบเพราะชายมอง ฉันสวมกระโปรงให้ปากกาไม่อับจน เพียรฝึกฝนทนแบกกรอบครอบสมอง ลีลาทุกขนบงามครบตามครรลอง กวีก้องกลอนเกลื่อนกระโปรงบาน ฉันถอดกระโปรงมาซัก...ซักแห้ง ปากกาแกร่งยังแรงดีมีคำหวาน ถอดแล้วสบายใจเขียนไวเขียนนาน กระโปรงบานกระโปรงสั้นฉันลืมพลัน.
1850
2
0
หน้าส่วนตัว
