หน้าส่วนตัว
สักวาหัวอกนกขมิ้น
ต้องทิ้งถิ่นจากลาที่อาศัย
พเนจรบินเหินมิเพลินใจ
สู่แดนไกลทิ้งอู่เคยอยู่นอน
บินอ้างว้างโผผกระหกระเหิน
เป็นส่วนเกินมิฝันถึงบรรถร
ค่ำที่ไหนบินเลาะหาเกาะคอน
อาศัยนอนเกลือกกลั้วเพียงชั่วคืน
ผ่านแดดฝนลมหนาวแม้ร้าวจิต
มิเคยคิดเสียสัตย์ฤาขัดขืน
ยอมเป็นผู้บาดเจ็บและเก็บกลืน
ความขมขื่นทั้งหลายแค่กายตน
บินละล่องท่องไป ณ.ไพรวัลย์
หมดสิ้นฝันสิ้นแรงแสวงหน
บินมองผ่านอันทุอัสสุชล
ถ้าหลุดพ้นคงจะดีกว่านี้เอย
.@
1594
4
0
